Samu't Sari Store

Ang pagsalaula sa salitang "bitter"

2012-01-16T16:26:00.000-08:00

Sa panahon ngayon, idinidiin ng mga nakakarami na ikaw ay magpatawad at HUWAG maging mapait o bitter. Bakit hindi? Hindi nga naman maganda sa kalusugan natin ang may mapait na emosyon. Sa pangmatagalan, hindi ito makakatulong. Aminin man natin o hindi at nabanggit ko na ito sa mga ibang posts ko at blogs, malupit ang tao pagdating sa mga taong nagpakita ng negatibong emosyon. Oo nga naman, sayang ang oras diumano nila.

Pero ito ang isang katotohanan na dapat natin tanggapin: hindi mo masasabing nagpatawad ka kung hindi mo muna naramdaman ang mga negatibong emosyon katulad ng galit, poot, inis, asar, tampo, o sakit ng kalooban.

Kung ikaw ay nagsabi na pinatawad mo siya pero nung una ay wala kang naramdamang negatibong emosyon sa ginawa niya sa’yo, ito ay nakakatakot. Ibig sahini nito ay bato ka na. Ibig sabihin nito ay wala kang pakialam sa taong gumawa sa’yo ng tama. Akala natin kasi, pag hindi ka pinatulan ng tao, mabait siya. Pero yun pala, wala siyang pakialam sa’yo. Ang mas malala, kahit kilalang kilala ka niya, hindi ka nabubuhay sa isip niya. Kumbaga, pinatay ka niya…sa isip niya. Sa isang sikolohikal na aspeto, maaari din itong sintomas na ikaw ay isang psychopath, sociopath, o depressed.

Oo, hindi tama na sa pangmatagalan ay ikaw ay may bagaheng dala-dala. YUN ANG HINDI TAMA. Pero ang pigilan o idiin ka dahil ikaw ay nagpakita ng negatibong emosyon? Hindi ito tama. Bilang tao at kahit Kristyano, ang isang tao ay dadaan talaga sa negatibong emosyon. Bakit? Dahil siya ay may pakiramdam.

Si Kristo ang unang nagpakita na nauuna talaga ang negatibong emosyon bago ang pagpapatawad. Si kabila na ginawa niya ang tao, ang tao ay hindi siya tinanggap. Nung napako siya sa krus, dala-dala ang sakit pisikal at emosyonal. Hind niya sinabi ito ng may patay na emosyon. Sinabi niya ng buong puso: “Ama, patawarin mo sila…”

Ngayon, tawagin man itong pambabaluktot (na kung titignan maigi ay hindi naman), pero bakit natin sasabihin na mali ang negatibong emosyon samantalang mismong si Kristo ay ipinamalas ito sa krus ng Kalbaryo (hindi poot, kung hindi nasaktan kalooban niya dahil ang taong ginawa niya ay hindi siya tinanggap…at dahil ditto siya ay nagpatawad)?

Kung ang Diyos ay nasasaktan, paano pa kaya ang tao? Normal sa tao ang nasasaktan kapag ginawan siya ng mali, lalo na nang mga taong kilala niya at itinuring niyang hindi ibang tao.

Sa madaling salita, bago ang pagpapatawad, dadaan at kailangan dumaan ang tao sa negatibong emosyon para masabi niya na tunay siyang nagpatawad. Dahil kung sinasabi natin na tayo ay nagpatawad subalit hindi man lang tayo nakaramdam ng kahit anong negatibong emosyon nung mga panahong may gumawa sa atin ng mali, YUN ANG MAS MAY MATINDI DIPERENSIYA.

"Bakit may ganun at ganito siya? Hindi maaari!"

2011-11-21T00:08:00.000-08:00

Minsan sa ating buhay, hindi natin maiwasang magtanong bakit naibibigay ang isang bagay sa isang tao. Tayo ay nagtatanong dahil para bagang hindi ito akma sa batas ng buhay o sa batas ng tao. Halimbawa, nagugulat tayo bakit ang isang tao ay binigyan ng mas mataas na posisyon sa kanyang pinapasukan, sa kabila na merong taong mas magaling, mas maabilidad, o mas nauna pa sa kanya. Dahil dito, sinisisi natin ito sa mga bagay-bagay katulad ng nepotismo, bureaucracy, pagiging sipsip nung nakakuha nang mas mataas na posisyon, at iba pang puwedeng masisi. Ginagawa natin ito dahil hindi natin ito matanggap. Sa tuwing makikita natin ang galaw ng taong yun at kung anu-ano ang mga napasya niya, nagsusumigaw ang damdamin natin, kulang na lang ay sabihin natin na, “mas magaling tayo kaysa sa nakapuwesto na yun”. Kung tutuusin, oo nga naman, may mas magaling pa sa tao na yun, marahil ay ikaw o tayo na yun, pero bakit siya?

Medyo mai-uugnay din natin ang kaisipan na yan kung tayo ay mahilig sa showbiz o sa pulitika. “Ang baduy naman ng artista o mangaawit na yan. Naku, ang bobo niyan…bakit siya ang binigyan ng break? Ang sintunado ng boses, bakit maraming bumili ng album? Ito ay isang brainwashing.”

May mga taong binigyan ng pagkakataong yumaman sa kabila nang samu’t saring kakulangan o kapulaan. Hindi nakapag-aral. Medyo parang weirdo o sintu-sinto. Marahil ay sa mata natin ay pangit. Marahil imoral pa diumano ang buhay. Pero sa kabila ng mga pagkukulang o mga pula na ito, bakit sila ay mas mayaman, subalit ang katulad natin ay hindi?

May mga taong nabigyang pagkakataong pumasok sa mga pamantasang magagaling, subalit kung ikaw ay kaklase nito, marahil ay kulang na lang na sabihin na, “may kilala akong mas nararapat sa pamantasana na yun, dahil mas matalino at may honors yun. Bakit siya ang nakalusot doon?”

Mataas na pinagaralan, pagkakataong mag-aral sa magaling na pamantasan, materyal na yaman, pagtaas ng posisyon. Kadalasan, ang pakiramdam natin sa mga ito ay para bagang hindi patas ang buhay. Kung ikaw ay naniniwala sa Diyos, marahil ay tinanong mo pa Siya dahil para sa’yo, hindi ito patas. Sa madaling sabi, aminin man natin sa hindi, hindi natin matanggap na nangyayari ang mga mabubuting bagay ng mga nabanggit sa mga tao na yun. Hindi natin namamalayan, ito ang pinagmumulan ng pagka-inis o pagkamuhi sa mga taong nakatanggap ng suwerte diumano

Kaibigan, ang una dapat natin malaman na ang bagay ay nangyayari dahil nilayon ng Diyos. Siya ang may-ari ng lahat, isa ka na doon. Siya ang mas may nakakaalam kung sino ang puwedeng bigyan o hindi.

O sige, marahil ay hindi ka naniniwala sa Diyos. Pagpalagay nating walang Diyos, pero mismo ang ugali na yan ang mismong kasagutan bakit hindi ibinigay ang mga bagay na nabanggit sa taong mas nararapat dahil siya kamo ay mas magaling, mas madiskarte, mas maganda/guwapo, atbp. Sa madaling sabi, hindi ka natutuwa sa tagumpay ng iba. Nagsusumigaw ang damdamin at pati mga boses natin na kulang na sabihin nating, “Mas magaling tayo kaysa sa mga yun.”

Isipin nating maigi. Ang ipinapakita o nararamdaman natin marahil ay inggit. Kung hindi naman, marahil ay pagiging palalo o mayabang, dahil para atin, hindi nararapat ang tao nay un sa. Kung tama ang teorya na yan, ang tawag diyan ay pagiging palalo (mayabang), mainggitin, at hindi mapagpasalamat. At higit sa lahat, tayo ay naiinis sa Diyos sa ginawa niyang mabuti sa tao na yun. Dahil dito, wala tayong pinag-iba sa Pariseo. Wala tayong pinag-iba sa nakakatandang kapatid ng prodigal son. Sa madaling salita, mayabang tayo. Dahil diyan, ipinatas lang ng buhay (kung hindi ka naniniwala sa Diyos) ang maaaring niyang matanggap mula sa mapang-husgang nagmamasid. Sa kritikong ugaling pinakita natin, marapat lamang na siya ang nasa posisyon. Bakit? Dahil paano kung tayo ang nasa puwesto at siya ang hindi? Ano ang magiging trato natin sa kanya o sa kanila? Basahan? Kayan-kayanan? Alipin? O marahil para lang siyang malaking WALA sa buhay natin. Paano kung tayo ang nagkaroon ng pagkakataon makatapos ng pagaaral? Sa ugaling napakita natin, marahil ay mang-buska (bully) tayo. Marahil ay magpa-ikot tayo ng tao. Sa madaling salita, marahil ay magamit natin ito sa hindi tama. Marahil kaya mas mayaman ang tao na yun dahil may problema din sa atin. Ano ba ang trato at magiging trato natin sa tao na yun kung siya ay hindi mayaman? Muli, marahil isa siyang malaking WALA sa atin.

Ang biyaya ay galing sa Diyos. At dahil galing sa Kanya ito, siya ang may karapatan kung kanino ibibigay ito o kanino hindi ibibigay ito. Alam din Niya ang ginagawa Niya. Para sa atin, marahil ay hindi karapat-dapat ang tao, pero kung totoo man yun, alam pa din ng Diyos ang Kanyang ginagawa.

Maging masaya na lang sana tayo sa kung anuman ang meron ang kapwa tao natin. Pagpapakita ito na mapagbigay pa rin ang buhay, akala lang natin hindi. Isipin na lang natin na patas pa rin ang buhay kung titignan ang kabuuan po nito.

Ang katotohanang kung tawaging ay consequence

2011-11-13T18:09:00.001-08:00

Iba’t iba ang pamamaraan nating mga tao para maipakita na mas tama tayo kaysa sa ibang tao. Umaabot pa nga sa punto na kung kaya natin, ipapakita nating mali sila.

Lalo tayong mga Pilipino, dahil sa kaugaliang hinango sa kapapanood ng soap opera, pag hinahayaan nating bugbugin tayo nang mga kaaway natin, mas nagmumukha tayong api. At pag naging mukha na tayong api, mas malamang ay mukha na tayong tama. Kadalasan, pag ito ang estilo natin, hindi lang tayo mukhang tama, mas kakampihan pa tayo. Dahil ang Pilipino ay mahilig kumampi sa inaapi o underdog.

Ang iba naman sa atin, ang estilo ay dinadaan sa talino. Ginagamit natin ang ating galing sa sining o art ng pamimilosopo, pakikipagtalo, at pakikipag-debate. At dahil sa galing natin sa mga sining na ito, hindi nakakasalita sa atin ang nakakasagutan. Dahil dito, tayo ay mukha ng tama. Kung sabagay, naniniwala tayo na kung talagang tama sila at tayo ay mali, wala tayong mailulusot at maibalik na argumento. Kung ilalagay ito sa mas mataas na antas o level, dinadaan ng matalinong tao ang pagiging mukha niyang tama sa pamamagitan ng bagay na kung tawagin sa Ingles ay manipulation. Hindi kailangan na tapos tayo o mataas ang marka natin kung tayo naman ay tapos. Ang kailangan lang ay galing din sa pananalita. Bukod dito, nangangailangan din na alam natin ang kahinaan nang taong umaaway at pinapamukhang mali tayo. Sa madaling sabi, kaya tayo mukhang tama dahil may pang-alas tayo. At pag may pang-alas tayo at ibinato natin ito, tayo na ang mukhang tama.

Dinadaan din natin ito sa pangbubuska o bullying. Samu’t saring paraan yan. Pwedeng daanin natin yan sa pambabara. Pag barado nga naman sila, wala ng palag. Talino mo? Wala yan. Street smart ako. Kaya mas tama ako.

Kung tayo naman ay salat sa mga bagay na nabanggit, gagamitan naman natin ng magaspang o bruskong pamamaraan. Ano gusto mo? Suntukan? Sabunutan? Sampalan? Tapunan ng ininom sa mukha ng kaaway? Pangit man pong pakinggan at para bagang politically incorrect, pero nangyayari po ito.

Subalit, sa kabila ng mga iba’t ibang estilo, ang tunay na tama ay hindi nakikita kung tayo ba ang mas kinampihan ng nakakarami, mas nanalo sa argumento, mas kinampihan ng pinuno o authority figures, mas nakapagpabilog ng ulo, mas nambara, mas maruong sa batas ng kalye, o mas matalino sa aralin sa paaralan at pamantasan. Ang Diyos ay may nilagay na tinatawag na batas, ito ang tinatawag na law of consequence. Kung ikaw ay hindi naniniwala sa Diyos dahil sa pinakita sa’yo ng tao, marahil ay naniniwala po kayo sa katagang when there is an action, there is an equal and opposite reaction (o ang kahulintulad nito). Ginagamit natin ang salitang karma upang maunawaan sa isang salita ang tawag sa mga bagay na ito (kahit medyo iba ang tunay na kahulugan nang salitang ito, lalo na sa mga Hindus at Buddhists). Kahit kalian, hinding hindi magbubunga ng mali ang ginawang tama. Kung ang pakiramdam mo ay hindi ganun, marahil ay hindi pa lang nakakarma yung tao o kaya ay tumitingin ka lang sa ibang direksyon. Kadalasan, tuwing ito ay nangyayari, sa huli, tumatahimik na lang sila, maaaring hindi na lang magpakita sa’yo. May iilang mangangatuwiran pa at iibaling ang atensyon sa iba, subalit kadalasan, lalo pang napapasama.

At kung ito ay dumating at napatunayan tunay ngang tama tayo at tunay ngang mali sila, nakakatuksong ibalik at sabihing, “Kitams? Tama ako di ba?”. subalit huwag maging mayabang o palalo. Sa halip, magpasalamat na lang tayo at hayaan na nating umusad ang buhay natin. Dahil minsan din sa buhay natin, tayo naman ang puwedeng magkamali.

Kumento mo: panukat mong babalik sa'yo

2011-09-11T21:25:00.000-07:00

Magkakaiba tayo ng kinalakihan. Bilang mananampalataya, kahit may iisa tayong pinagbabatayang awtoridad sa pagpapalakad nang ating buhay – ang Bibliya – hindi pa ring maiiwasan na lalaki tayong magkakaiba. Dahil sa pagkakaiba nating ito, hindi maiiwasang magkumento sa kapwa tao pag ito ay nakagawa nang hindi ayon sa kinagisnan nating ugali o pamamalakad. Iba’t ibang pamamaraan ng kumento yan. May taong lalapitan yung mismong tao kung may kumento siya. May iba naman na sa ibang tao pinaparating ang kumento upang ito ay sabihin nang isang tao doon mismo sa tao. May tao naman na nagkukumento sa pamamagitan ng pagsusulat sa pahayagan, sa blog, journals, notes, atbp (kagaya po nang inyong lingkod). May mga taong nagukukumento na sinasarili lang niya. Kya nga, mapapansin mo na langito sa ikinikilos niya, kung paano banat nang salita niya sa tuwing mababanggit ang taong kinukumento niya…sa isip niya. Ano ang gusto po nating palabasin? Iisa lang ang ibig sabihin niyan: ang tao nagkukumento sa kapwa tao, walang lusot dito. Hindi po masama ang mag-kumento. Nilikha tayo ng Diyos na nagiisip na nilalang, hindi puro lamang instinct.

Ano po ba ang puno’t dulo nang ating bawat kumentaryo? Ano po ba ang pakay natin sa kumentaryo natin? Ito po ba ay kumentaryo dahil ikaw ay may halong pagmamahal o malasakit? Nagkukumento po ba tayo dahil ang taong yun ay may nagawa sa ating hindi maganda…at ito’y hindi niya inamin na nagawa niya o, mas malala, pinangatuwiranan pa? Nagkukumento po ba tayo para mapansin nila ang taong kinukumento mo? Ginagawa mo po ba ito upang hindi nila malaman na may ginagawa ka na palang hindi maganda? Nagkukumento ka po ba upang pagusapan lamang ang pula na nakikita mo sa paligid mo…at mapamukha sa ganoong paraan na ikaw ang pinaka-ayos sa iyong lugar?

May pinaghugutan man o pinulot lamang sa kung saan o kung kanino ang mga salitang nabanggit, mukha mang inis at sukat mong barahin o isnabin na lang, bawat isa ay may kalayaan na sabihin ang gusto nilang sabihin, magkakaiba nga lang ng pamamaraan. Sabihin man natin na may busal ang isang lipunan, pero sa umpakan ng mga tambay, sa bahay, o sa kuwentuhan sa locker room, shower room, at iba pang silid, may opinyon pa din. Kumento pa din po yun.

Sa bawat kumento isinasambit nang ating bibig, laging tatandaan na ang salitang binitiwan natin, at ang ugali kung paano natin sinabi ito, ay babalik din sa atin. Makailang beses na po tayong nakakita at nakarinig ng mga taong ang hilig mag-kumento na kesyo ang ibang tao ay ganito o ganyan, pero sa huli, may maling ginawa, saka lang sila nanahimik. May mga taong kung magbitaw ng salitang bobo at tanga (note: pagpaumanhin sa ginamit, para sa linaw lang po yan – IWA), kulang nalang ay kesyo ibaon siya sa lupa o tusukin nang palasok sa dibdib (aruy ko po); saka lang nanahimik nung dumating sa sitwasyon na may nakagawa sa kanya ng mali at hindi niya nalaman agad, dahil aminin sa hindi, nagmukha siyang tanga (paumanhin po uli. Literary use only just to prove a point – IWA). Bakit nangyayari ito? Dahil mismo ang Bibliya sinabi na rin na kung ano isinukat mo sa ibang tao, isusukat din sa’yo.

Kung ang kumentaryo ay ating narinig, tanggapin na lang natin ang pwede nating gamitin. Walang taong nabubuhay sa kanyang sarili lamang (Kahit po ang planarian at paramecium, kailangan nang ibang hayop para bumalanse ang kalikasan..teka bakit ba nasama yun?). Salita lang yan; hindi dapat yan magpabagsak sa’yo. Yan ang magpapatibay at magdidiretso ng lakad mo. Kung sinabi man niya ito na hindi maganda ang puso niya, babalikan naman siya nito. Kung ang kumento ay para sa’yo ay hindi maganda ang estilo, kausapin mo ang nagkumento. Gamitin ang utak. Maraming paraan para makita kung ang kumentong narinig ay nakakabuti o hindi. Halimbawa? Ang magandang kumento ay tutulungan ka at sa huli, bibigyan ka ng kaisipan kung paano gagawin ng maayos ang isang bagay. Ang pangit at malisyosong kumento ay naglilikha ng maraming tanong kesa sagot, at nagiiwan ito, hindi ng aksyon na dapat gawin, kung hindi ng pagkahabag sa sarili.

Ang kalayaan ng bawat tao sa pagkukumento ay kalayaan…pero ito ay may kasamang responsiblidad. Kaya nga, magkumento nang may halong malasakit, magandang pakay, at, kung pwede, pagmamahal. 

Mapanuyang kaloob na kung tawagin ay katalinuhan (kahit kaunti lang)

2011-08-11T18:28:00.000-07:00

Alin ba ang mas maganda? Ang maging matalino o maging isang madiskarte o pagiging isang street smart. Paminsan-minsan, nakakaharap natin ang katanungang nabanggit, hindi man sa direktang salita. Makikita natin ito, nababasa, at minsan, pinaparamdam sa atin. Kadalasan, ito ay pumapabor sa mga maabilidad kesa sa matalino.

Kahit nung bata pa ako, madalas ko na marinig ang linyang, “matalino nga, wala namang muwang sa mundo” sa tuwing mababanggit kung ang tao ay matalino. “Magna cum laude nga, ignorante naman daw. Kaya ayun, nabuntis.” “Matalino nga at alam ang agham, pero pag kailangan ng kamay, technician o mason ang gagawa, ano ang magaling doon?” “Mataas ang pinagaralan, saan napunta yung utak mo? Kaya maigi pang maging street smart eh.”

Minsan pa nga, masasabihan ka lang matalino kapag inis na sa’yo ang tao. Halimbawa, “matalino kakasi hindi mo kayang bumaba sa level ko/naming/nila.”. May mga ibang halimbawa pa. Hindi ka na nga pinuri, dinurog pa puso mo. Saklap, hindi ba?

Kadalasan, nayayabangan tayo sa mga matatalinong tao, pero isipin ninyong maigi. Ang ibig sabihin ng kayabangan ay ang pagaangkin nang isang tao siya ay magaling, pero hindi naman. Ngayon, kung ikaw ay mananampalataya, ayun sa kahulugang nabanggit, masasabi nating LAHAT TAYO AY MAYABANG, matalino ka man o maabilidad. Bakit? Lahat ng bagay na meron tayo ay pag-aari ng Diyos, pero kung makakilos tayo minsan ay nagkaroon tayo nito dahil sa atin, nakuha mo man ito gamit ang talino o ang diskarte. Sa mga taong nagsasabing street smart sila, hindi ba’t kayabangan ang inaasta ninyo sa tuwing sinasambit ninyo na kahit hindi kayo tapos o kaya ay hindi kayo mataas ang pinagaralan ay nadaig niyo naman ang mga nakatapos.

Hindi lahat ibibigay ng Diyos sa iisang tao. (May mga taong good looks and brains and ability daw, pero aminin man natin sa hindi, isa lang ang mangingibabaw sa mga yun) Ang paglabanin ang matalino at maabilidad sa isa’t isa ay parang pagsabong ng kamay sa paa…nang hiwalay sila sa kanilang katawan. Ibig sabihin, ang talino at diskarte ay dapat pinagsasama. Kung hindi ka man matalino, humingi ng tulong o makikaibigan sa taong matalino. Kung matalino ka pero hindi madiskarte, aminin ang pagkukulang ito at humingi ng tulong sa taong madiskarte. Huwag magpayabangan.

Sa mga madidiskarteng tao, hinay-hinay lang sa pambabara…este sa pagsasalita ng nakaka-guilty na salita. Kung ibabase ang MENSA, isang samahan ng mga matatalinong tao, 2% lang ang taong may IQ na 132 pataas (basehan ay Stanford-Binet). Sa madaling salita, lugi sila pag nagkarambulan. Tao din mga yun. Huwag maging mapanuya sa kaloob na binigay sa kanila ng Diyos.

Ang katalinuhan ay kaloob ng Diyos upang gamitin ito para tumulong sa kapwa tao. Ganun din po ang pagiging street smart.

Magtulungan.

Mama’s boy, masunuring anak, at samu’t saring bagay kaugnay nito

2011-07-24T20:41:00.000-07:00

Lalo sa panahon ngayon, hinahamon ang mga kalalakihan upang maging isang tunay na lalaki. Kadalasan, hinahamon ang kalalakihan na maging lalaki sa pagpapasya at iba pang bagay na kaugnay nito. Oo nga naman, dumarami ang babaeng nagkakaanak ng walang ama (ngunit ito ay hiwalay at malawak na paksa). Dumarami din ang nagkakaraon nga ng asawa’t anak, pero nahihirapan din na hindi makapagpasya.

Kamakailan lamang, ang inyong lingkod ay nakarinig ng mga sumusunod na salita: na parang bata daw ang lalaking laging binabanggit ang kanyang nanay. Kamakailan din, ang inyong lingkod ay nakarinig ng mga salitang ganito: ang hanapin ninyong lalaki ay yung masunurin sa magulang at hindi mama’s boy. Tuloy, hindi ko maiwasang isipin ang katagang mama’s boy.

Ano nga ba ang mama’s boy? Ang isang sikat na ibig sabihin ng mama’s boy ay ang pagiging pala-asa ng isang lalaki sa kanyang nanay sa kung anumang bagay, nahahawakan man ito o hindi. Kung titignan ang ganyang pakahulugan, hindi lamang nasasabing ang lalaki ay mama’s boy kung siya palahingi ng gastusin…kahit siya ay may-asawa’t anak na. Kasama din dito ay ang kakulangan o kawalan ng pagpapasya pag wala ang kanyang nanay.

Pero paano mo masasabing mama’s boy ang lalaki at hindi lamang dahil siya ay mabait at masunuring anak? Hindi po biro ang maglagay ng guhit na namamagitan sa masunuring anak lamang o mama’s boy. Ang Bibliya ay tadtad ng talata tungkol sa pagsunod sa magulang. Ang sinasabing Sampung Utos, ang ikalimang utos, ay nagsasabing ikarangal (honor) o igalang natin ang atin mga magulang (mapa-nanay o tatay). Ito ay nasusulat sa Exodus 20:12. Para isang lalaking Kristyano na ang kagustuhan ay maging ayos sa mata ng Diyos, ito ay nagsasanhi ng pagkalito.

Hindi rin natin maisisisi kung bakit may mga lalaking mama’s boy. May mga nanay kasi na iba magprotekta sa anak. ‘Ika nga, umiiral sa kanila ang maternal tendency. Pangit man pakinggan po, may mga nanay din po kasing control freak o may pagka-maldita. Sa Bibliya, si Reyna Athaliah at Reyna Jezebel ang dalawang larawan ng mga ganitong klaseng babae. Dahil po dito, ang nangyayari ay hindi praktisado ang lalaki pagdating sa tinatawag na paninindigan. Oo nga naman, kung may control freak ka na nanay, sa halip na makapag-desisyon na ang mga anak na lalaki, hind na lang gagawin. Sa katagalan, hindi na niya natutunan magpasya dahil may nagpapasya para sa kanya. Sa madaling sabi, depende din po sa pagpapalaki ng isang nanay yan.

Bukod po diyan, iba-iba din po ang konsepto natin pagdating sa mama’s boy. May mga babae din kasi na kapag nababanggit ng lalaki ang magulang, kung hindi mama’s boy, spoiled brat, o isip bata (kawawang lalaki. Bagsak lagi ang morale). (Nakakatawang isipin. Hindi ba nila nalalamang magiging nanay din sila? Paano kung ang pinipili nila sa mga lalaki ay gawin sa kanila ng mga anak nila? Kaya din siguro isa sa dahilan bakit may mga babaeng gusto nila ng anak na babae din)

Depende po sa kalagayan kung kailan magpapasya ng mag-isa ang lalaki o humingi ng payo sa nanay niya. Halimbawa po, sa negosyo. Pag nanay mo ang nagpundar nang isang negosyo at ikaw ay papasok din sa negosyo o tutulungan siya, kanino ka unang hihingi ng payo? Syempre, sa nanay mo. Hindi yun mama’s boy! Sa naguumpisang pamilya, masama po bang tumanggap ng tulong na ibinibigay ng magulang, lalo na kung hindi mo naman hinihingi ito?

Sa mga kababaihang naghahanap ng lalaking may paninindigan, ito ay tapat na mga pagtatanong lamang po: anong paninindigang ang inyong hinahanap sa isang lalaki? Ang kakayahan ba talagang magpasya mag-isa bilang lalaki, o ang mag-pasya base sa gusto niyo lamang? Kung ikaw ay nakakita ng lalaking may paninindigan, kaya mo bang sumunod sa paninindigan niya? Kung ikaw ay career oriented, kaya mo bang sumunod sa paninindigan niyang mag-suko ng buhay sa Diyos sa pamamagitan ng pagpasok sa Full time ministry? Sa madaling sabi, kayo mo bang pakibagayan at pakisamahan ang lalaking may paninindigan? Kung ang hiling mo ay humiwalay sa kanyang magulang at bumukod, makakaya mo din kaya na iwan ang sariling magulang, kahit gaano man sila kabait para maging patas lang? Makakaya mo bang makisama sa lalaki, na dahil iba ang prinsipyo niya sa magulang niya ay nanaisin na lamang mamuhay ng simple at iiwan ang marangyang buhay? YAN ANG MGA POSIBILIDAD KAPAG LALAKING MAY PANININDIGAN ANG GUSTO MO.

Ang inyong lingkod ay madalas natatawag na mama’s boy dahil sa aking pagbanggit ng aking mommy. Minsan nga, nasabihan pa tayong isip bata dahil dito. Ngunit, hindi nalalaman ng nakakarami ang kasaysayan ng aming pamilya. Ang aking Mommy (yun ang tawag naming eh) ang mag-isang nagtaguyod sa aming magkapatid mula elementarya hanggang sa kolehiyo. Idagdag pa po natin, ang Mommy ko din po ang nagpa-aral sa akin hanggang graduate school. Isa po sa hindi ko malilimutan ay nung ako ay nagaaral. Ang gusto niya ay kumuha ako ng Medisina o Engineering. Sa halip, kumuha ako ng Education. Wala po akong narinig sa kanya. Ayos na po sa kanya ang ako ay makatapos. Katunayan nga, siya ay napapagod po sa akin noon dahil nag-aral po ako sa graduate school. Dumating po sa punto na nagkamali po ako ng piniling taong mamahalin, at ito ay nagsanhi ng aking halos tatlong taon na dark pasts (na puno naman ng biyaya ng Diyos), kasama na po ang pansamantagal…este pansamantalang pagkakatanggal po sa akin (mahal ko po kayo hehehe). Ang naging ugat nito ay ang pagsuway ko sa mga payo niya. Simula po nung nangyari yun, lagi na po ako nahingi ng payo sa aking magulang sa mga bagay na wala akong alam.

Bilang lalaki, hindi po masama na sumunod sa magulang. Ang Bibliya ay tadtad ng talata tungkol sa pagsunod sa magulang. Ako ay may malaking pagpapahalaga sa mga authority figures. Sila ay mga nauna sa akin, pinagdaanan ang mga pagsubok, naluha, natuwa, sa mga bagay bagay bago pa man ako nakakatapos na akong pagaaral.

Tama po, hindi po dapat mama’s boy ang piliin ng isang babae na maging kasintahans at, kalaunan, ay mapang-asawa. Pero, kung gusto niyo talaga ng lalaking may paninindigan, humanda kayo sa kanyang paninindigan. Babae, handa ka ba?

Meron bang battered/abused boyfriend? (huling bahagi)

2011-07-13T17:45:00.000-07:00

Paano makakalaya sa ganito? Hiwalayan ang babae. Mahirap itong gawin dahil kadalasan, mababaligtad ang kuwento. Pero hayaan mo na lang mabaligtad ang kuwento. Lilitaw naman talaga kung ano ang totoo. Kapag ang babae ay nagbanta, huwag kang matakot sa banta niya. Umiwas na lang. Kung mas naniwala sa kanya ang nakakarami, hayaan mo na lang. Alam mo sarili mo ang totoo. Kung sabagay, kasalanan din natin yan: hindi tayo namili ng maayos. Magkaroon ng tiwala sa sarili (hindi kayabangan okay?) Kung sinabi niya na walang makakaunawa at magmamahal sa’yo ng matindi kung hindi siya lang, HUWAG KANG MANINIWALA DAHIL HINDI ITO TOTOO. May magulang, kapatid, kaibigan, at kamaganak na tinatanggap ka kahit sino ka pa. Higit sa lahat, may Diyos ka na handang makinig sa’yo.

Mga binatang Kristyano: maraming babaeng matino at higit sa lahat, mananampalataya. Hindi masamang maghanap ng babaeng napaka-aktibo sa mga gawainng pang-simbahan. Pero ang hanapin niyo muna sa babae ay yung masunurin sa magulang. Kadalasan ng mga abusive girlfriend ay hindi masunurin sa magulang. Hanapin niyo din yung may takot sa Diyos at may pagpapahalaga sa sariling pangalan. Dahil ang babaeng may takot sa Diyos, maingat sa kanyang pangalan, at iingatan din niya ang pangalan mo. Madaling ipakita sa maraming tao na ikaw ay aktibong mananampalataya o mabait kang tao, pero ang pagiging masunuring anak sa di perpektong magulang (dahil perpektong tao)? Mahirap itago yun; lalabas at lalabas yun. Pansinin mo ang uri ng kanyang salita. Siya ba ay hindi maganda ang opinion lagi sa mga people in charge (company president, youth leader, student leader, etc), lalo na kung lalaki ito? Siya ba ay mapagpanuya at mapanglait sa mga tinatawag na authority figures? Ginagawa ba niya laging katatawanan ang mga may posisyon (liban kung editorial cartoonist o standup comedian siya)? Marahil senyales na ito.

Nawa ay lawakan natin ang isipan natin sa mga bagay na ito. Totoong nangyayari po ito. Opo, ang isang lalaki ay maraming kahinaan, pero, kagaya din ng babae, nasasaktan din, at nasasagad din. Pero hindi ito sapat na dahilan upang gamitin, abusuhin, at pahiyain. Ang lalaki ay matinding responsibilidad na dapat gampanan, lalo na’t kung siya’y mananampalataya. Brusko man kung minsan, isa lang ang hinahanap ng bawat lalakingmatino sa babae: ang magmamahal sa kanila at ipaparamdam sa kanila ito; “He’s the man” (next to God of course).

Maraming salamat po.

Meron bang battered/abused boyfriend? (ikalawang bahagi)

2011-07-13T17:44:00.000-07:00

Anu-ano ang indikasyon pag ang lalaki ay battered boyfriend? May mga iilan. Halimbawa, bigla siyang nawawala sa mga lakad (basta matinong lakad) o aktibidad, kagaya ng weekly basketball. Nakakatawa man pero ito ay nangyayari: may mga abusive na babaeng nakikialam na ng sweldo ng lalaki. Kung ang lalaki ay nagtatrabaho, mapupunang lagi siyang kapos, kahit siya ay may pera. At kahit siya ay kapos, makukuha pa rin ng babaeng magalit, magmura, sabihin na si lalaki ay ganito o ganyan. Para hindi makahalata ang iba, nagkukuwento ng babae na ang boyfriend niya ay nananakit. Bakit nangyari ito? Dahil may abuso sa isang relasyon.

Hindi katulad ng mga battered girlfriends/wives, mahirap ayusin ang gulo ng isang battered boyfriends/husbands. Kadalasan, may mga nadadamay na tao na hindi kapamilya. Halimbawa, kung ikaw ay may aktibo sa mga NGOs o kaya ay sa samahang pangrelihiyon. Lalo na kung alam ng babae ang pasikot-sikot ng batas(batas man ng bansa o nung isang samahan kagaya ng simbahan), lalong nasisira ang lalaki. Maaring makawala ang lalaki sa isang abusive relationship. Ang masaklap nga lang, sa kanya pa rin ang sisi. Madalas magsinungaling ang isang abusive girlfriend, depende nga lang sa galling niya. Minsan, may mga iba na kaya magsinungaling na sobrang lapit sa katotohanan.

Sa huli, dahil ang lalaki ay inaasahang maging matatag, may paninindigan, at responsable, sa kanyang iaatang ang gulo o gusot na nangyari. Ang masaklap nito, madalas, nababaligtad ang sitwasyon, lalo na kung magaling ang babaeng umarte (uulitin ko, ang abusive girlfriend).

Kagaya ng uri ng pangaabuso na ginagawa ng lalaki, ang abusive na girlfriend ay ginagawa ito upang magkaroon siya ng control. Dito siya nakakakuha ng confidence. Bakit? Dahil sa katunayan, mababang mababa ang tingin niya sa sarili niya. Ginagawa niya rin ito dahil, sa tunay na buhay, wala naman talaga siyang binatbat (sa salitang kalye ‘ika nga).

Paano makakaiwas dito? Laging tatandaan ang pagbabasa ng Salita ng Diyos. Humingi ng payo sa nakakatanda, kahit pangit man ito sa pandinig mo. Ang mga abusive na babae ay gagawa ng paraan upang ikaw ay hindi makakuha ng matinong payo. Iwasan ang fornication. Madalas, ginagamit ito nang abusive na babae para siya ay kaawaan at ikaw ay kumuhian. Pag siya ay nagwawala sa daan, hayaan mo siyang magwala. Huwag mong kakaladkarin palayo sa tao; lalabas ay ikaw ang nananakit.

Meron bang battered/abused boyfriend (unang bahagi)

2011-07-13T17:43:00.000-07:00

Sa panahon ngayon, hindi na kakaiba sa atin na makabalita na ang isang babae ay inaabuso ng kanyang asawa o kasintahan. Kamakailan lang, ang kamaganak ng kaibigan ng inyong lingkod ay nagsabi siya ay binubugbog ng kanyang kasintahan doon sa ibang bansa. Lagi ngang sinasabi, ang pang-aabuso ay maaaring hindi lamang pisikal, meron din sekswal at emosyonal.

Aminin man natin sa hindi, kahit ba may mga lalaking nambubugbog, pero sapat na din kahit papaano ang kampanya laban dito. Katunayan nga, may batas tayo na kung tawag ng iba ay “VAW-C” law o batas na lumalaban sa Violence Against Women and Children.

Ngayon, alam niyo po ba na maaari din na ang lalaki ay maging isang battered boyfriend? Siguro ay babanggitin niyo na ito ay mga lalaking under de saya. Medyo tama, pero ang battered boyfriend ay pwede rin mailagay sa ibang kahulugan.

Ngayon, hayaan po nating ilahad ang paksain na ito: tungkol sa lalaking naaabuso. Puwede din na ang lalaki ay mapunta sa relasyong mapang-abuso. Karaniwan, ang abusong ito ay hindi pisikal, kung hindi emosyonal. Karaniwang nangyayari ito kapag ang isang lalaki ay nakakuha ng babaeng mas matapang, mas matalino kesa sa kanya. At dahil ang bansang Pilipinas ay maka-nanay, hindi ito napapansin. Nagiging biruan na lamang na “under de saya kasi”.

Paano ito naguumpisa? Naguumpisa ito sa tinatawag sa basketball na “establishing position”. Paano ito ginagawa? Kailangan mawala sa pagkakatayong patag ang lalaki para makakuha ng patag na kinatatayuan ang babae. Dahil hirap na ito tumindig, ipapakita ng babae kung gaano siya kahina. Ipapakita na ang lalaki ay palpak, laging mali. Karaniwan ito kung ang lalaki ay may hinahawakang posisyon (at alam ng babae kung saan siya nagtatrabaho o may posisyon). Paano ito ginagawa? Maaaring idaan sa guilt trip na tinatawag. Kadalasan, ang lalaking nabibiktma ng ganito ay mga lalaking galing sa isang pangyayari na nagpasama sa pangalan niya at nagpababa ng kanyang bilib sa sarili. Maari itong breakup sa dating kasintahan, o kaya ay isang isyu na kung saan siya ay sangkot (mapa-siya ang may kasalanan o nhindi lang siya naunawaan) o kaya ay maling desisyon. At dahil ito ang pinakamababang punto hindi lamang nang isang lalaki, kung hindi nang isang tao, nabibitag siya. Ipapakita ng babae ang kanyang “kabaitan”. Dahil kahinaan madalas ng lalaki ay malambing at karinyosa, ito ay gagawin niya. Ipapakita niya na ang lalaki ay hindi na pinaniniwalaan…at siya na lang kakampi nito. Pag kumagat ang lalaki, huli. ‘Ika nga, he’s under her spell.

Mahirap matukoy ang isang abusive na babae, lalo na bansang Pilipinas. Bakit? Dahil ang bansa natin ay maternal, o maka-nanay. Bukod dito, karamihan sa atin ay may kaisipan na pareho ang uri ng pang-aabuso ng lalaki sa babae. Mali po tayo dun. Madalas, ang lalaki ay gumagamit ng pisikal na paraan para siya makapang-abuso. Sa kabilang banda, ang babae naman ay gumagamit ng mas tuso at mas wais na paraan para siya makapang-abuso.

Ang abusive na babae ay hahanap ng paraan para mawala ang leadership ng isang lalaki. Leadership saan? Kung maaari, sa lahat, kahit sa relasyon. Isa sa paraan na pwede niyang gawin ay ipakita ang pagkakamali ng iyong BAWAT desisyon. Ngayon, hindi masama na punahin ang mali sa desisyon, pero kung ito ay napapadalas na, lalo na sa isang matalino o maabilidad na lalaki, ibang istorya na yun. Dahil ang babaeng ganito ay matalino, sasaihin niya ang mas tama, at madalas siya yun. Isa sa mga matanda na, ngunit ay epektibo pa ring paraan ay ang pangaakit. Lalo na kung ang lalaking binata ay kaanib sa samahang pangrelihiyon, iskandalo ang magkaroon ng premarital sex sa babae. At dahil alam ito ng babae, may mga paraan siyang gagawin. Hindi na natin siguro kailangan sabihin pa at nauunawaan naman ako siguro dito. At pag kumagat ang lalaki dito, nabitag na siya. Dahil ikaw ay nahulog na sa kasalanan, ipapamukha niya ito (kahit 2 ninyong ginawa ito) para ikaw ay ma-guilty at makaramdam na ikaw ay nawalan na ng “say” sa relasyon. Sa madaling salita, siya na ang may “say” dahil ikaw bilang lalaki ay sira na, dahil may nangyari sa’yo. (Itutuloy)

Bago ka nagpatawad, ika'y nasaktan muna

2011-07-05T19:52:00.000-07:00

Buloy syndrome

2011-06-22T17:51:00.001-07:00

Kung ikaw ay nagaaral na nung Dekada 90, alam mo siguro ang kantang Buloy ng Parokya ni Edgar. Hindi mo man sila hilig o bawal man itong pakinggan dahil bawal sa inyo, hindi mo maiiwasan ito dahil, lalo na nung Dekada 90, pinapatugtog ito. Tungkol ito sa kaibigan nilang nagngangalang Buloy. Siya ang taong animo’y parang walang problema. Pag ikaw ay may problema, sasabihin lang niya ay kaya nila yan, basta ba may inuman. Sa madaling salita, parang matibay sa problema. Bigla na lang nawala si Buloy. Hindi nila alam kung ano na nangyari. Nabalitaan na lang pala nila nagpakamatay si Buloy. Akala ng mga kaibigan niya ay marunong magdala si Buloy ng problema.

Marami sa atin ay parang si Buloy. Pinapamukhang matibay sa problema. Yun pala, hindi kaya. Sa panahon ngayon, nauuso ang bansag na “bitter” sa tuwing makakakita sila ng taong may sama ng loob at salitang “emo” pag nakita nilang nagdadaramdam ang tao dahil sa nangyari. Madalas tuloy, kung mahina-hina ka, hindi ka na lang magsasabi ng problema, baka ipakita na lang sa’yo ang malalaking karatulang “BITTER” at “EMO”. Kaya ayun, hindi natin namamalayan, mga manhid na tayo. Hindi normal na tao ang taong hindi nagpapakita o nakakaramdam nang kahit anong galit o inis pag siya ay may problema.

Hindi masama ang aminin na hindi natin kaya mag-isa. Kailangan mo ang Diyos. Ikalawa, kailangan mo nang ibang tao, basta ba katiwa-tiwala. ‘Ika nga, walang taong nabubuhay para sa sarili lamang. Sa mga taong mahilig magbansag ng “bitter” o “emo”, tignan lang natin kung gaano ka katibay sa problema. Pag dumating ito sa’yo at nagdulot ito ng pait, panigurado, hindi ka na lang magpapakita o kaya, barado na lang ang kausap mo pag bumalik sa’yo ang katagang “BITTER”.

Ang Diyos ay nakikita ang problema natin. Kakayanin mo ang problema, hindi dahil kaya mo ng ikaw lang, pero dahil may Diyos na tutulong sa’yo. Dahil lamang sa biyaya ng Diyos. Huwag magpaka-BULOY.

Api ka ba o epekto lamang ito ng soap opera?

2011-06-20T21:55:00.001-07:00

Panigurado, nakita, nabasa, o narinig niyo na ang mga kuwentong ito o ang hambing dito:

Si bida, inaapi o nakaramdam ng pang-aapi. Nagsikap. Yumaman. Ang umapi sa kanya? Nag-hirap. Siya ang nagwagi. Kinabukasan, lumubog ang tala. Bumangon at nadurog ang umapi sa kanya.

Sa tunay na buhay, maaaring umasenso ang buhay ng taong. Maaaring ito ang mag-tulak sa kanya upang siya ay magsikap. Ang hirap at tunay na pang-aapi sa kanya ng tao ay puwedeng magtulak sa’yo na maging masipag.

Pero bago bilangin ang sisiw hangga’t hindi pa napipisa ang itlog, ito muna ang tanong: inapi ko nga bang talaga?

Huwag pakakalimutan na ang Diyos ay patas. Kung ano ang tinanim mo, siya mong aanihin; hindi man ngayon, panigurado bukas o sa ibang araw. Kung ikaw ay tunay na inapi, ang Diyos ang bahala sa’yo...kung inapi ka talaga. Aminin man natin sa hindi, baka epekto lamang yan ng kapapanood ng telenobela at kababasa ng pocketbooks kaya akala mo, napagsabihan ka lang, api ka na. Napagsabihan lang ang kapatid mo ng boss o teacher niya, para nang inapi ang buong angkan mo na akma ka pang lalaban o magwowalkout. Ang tanong, alam mo ba ang buong kuwento? Inunawa mo ba kung ano ang mga sinabi?

Pakatandaan din po natin na ang paghihiganti ay hindi tama. (Kaya nga huwag, kung maaari lamang, huwag tayong magtawa sa taong nakikita nating “bitter” sa nangyari sa kanya. Mabuti nga bitter lang, at hindi gumaganti) Hindi maganda ang dulot ng paghihiganti. Ang paghihiganti, kung titignang maigi, ay hindi pagiging patas, kung hindi ang pagiisip ng masama sa kapwa.

Hindi pinagpapala ang isang adhikain at bagay kapag ang nagtutulak sa’yo ay galit at paghihiganti. Kapag ganyan ang pinairal, baka sa huli, kahit ayaw mo, doon ka hihingi ng tulong sa taong may galit ka. Ang mas malupit? Baka yung tao na yun pa ang tumulong sa’yo at ikaw ay walang magawa dahil kayo ang nagkurus ng daan.

Oo, pwedeng umasenso ang buhay mo, higit pa sa taong gusto mong daigin, pero masaya ka ba? Hindi ba’t ang kasiyahan ay wala sa labas at nakikita ng mata kung hindi sa bagay na nararamadaman at hindi nakikita? At kahit mapasama ka pa sa Fortune 500, yumaman ka lang, pero dahil puno ka ng galit at paghihiganti, meron pa rin mahirap sa’yo: kalooban mo.

Inapi ka ba diumano? Suruin ang bawat anggulo. Kung tunay kang inapi, magsikap ka na lang ng walang galit at pagnanais na gumanti. Likas lamang na ikaw ay masaktan, umiyak, at mainis...pero huwag aabot.

Sa huli, hindi masama manood ng soap opera at magpasa ng pocketbooks. Ang mahalaga, huwag kang paghaharain ng paghihiganti. Alam ng Diyos ang tunay na inapi.

Ang manunulat ng pagpapayo at opinyon...sa mapanuring mata ng ibang tao

2011-06-13T19:01:00.000-07:00

Lalo na sa panahon na kung saan kahit ang Pastor at iba pang lider ng samahang pangrelihiyon ay hindi ligtas sa pula, hindi ako nagtataka kung bakit pati ang mga manunulat katulad ng opinion writers, tagapagpayo sa diyaryo at kahit ang isang simpleng blogger ay mapasama sa mapanuring mata ng mga kritiko. Ito pa po ang matindi: pag may nakitang mali sa pagkatao mo, kahit may may tama siyang sinabi sa kanyang nasusulat, takip na ang magandang naipayo o naisulat. Ang katagang “practice what you preach” ay lagi na po natin nababasa at naririnig. Kadalasan, ipinagpapalagay na ang katagang nabanggit at ang salitang “hypocrite” ay magkaparehas o magkahambing na ibig sabihin, KAHIT ANG DALAWANG ITO AY MAGKAKAIBANG-MAGKAIBA. (tignan ang ibang posts ko po tungkol po sa paksang hypocrisy). Ang nakakatawa, hindi na nila babasahin ang sinulat mo, sasabihan ka na lang na “isip bata” ka. Tapos na ang boxing sa kanila. Kung sabagay, kung ikaw ang nagsusulat tungkol sa pagpapapayat at ikaw ay mataba, hindi ka paniniwalaan…pero ibang kaso naman yun.

Para sa mambabasa: lahat po ng manunulat ay may pinagdadaanang krisis at problema sa buhay. Ito ang dahilan bakit ang nakakarami sa manunulat ay magaling sumulat. Ang mga ibang psychologists ay minsan nagiging malupit sa pagsasabing kaya magaling sumulat ay dahil may kakulangan siya sa ibang bahagi ng buhay niya. Kulang na lang, sabihin nilang may problema sa sarili ang lahat ng sumusulat. May punto din sila, pero kung ang mambabasa ay may pananaw na ganun, wala siyang manunulat na hahangaan. Ang pagsusulat ay sining. Ang sining at ang personal na buhay ay magkaibang mundo.

Sa mga manunulat: isipin na lang natin na maganda din ang may pumupuna, kahit ba pangit ang pagkakasabi sa atin, kahit ba na pinuna ka lang dahil ayaw nila sa’yo. Ang pagpuna ng tao ay pagpapatunay na ikaw ay nakikilala na. Sa madaling salita, sumisikat ka na (huwag lalaki ulo, Casper). Mas pangit naman kung ikaw ay nabubuhay na parang wala ka sa mundo nila…mas matindi pa yun sa pinatay ka. Pagpapatunay din ito na ang isang manunulat na napupuna ay dapat maging responsable sa kanyang sinusulat, at kung maaari, nagsisilbing inspirasyon at aral ang sinulat niya.

Kaya nga kung ikaw ay mahilig magsulat at dumating ang panahon na ikaw ay naging manunulat ng opinion at pagpapayo, isipin mong hindi lang ito libangan. Ito ay may kaakibat na social responsibility and accountability. Bawat sinulat ay pananagutan mo. Kasi naman, kung ikaw ay magsasalita o magsusulat ng bawal ang may pumupuna, wala kang pinag-iba sa mga lider sindikato na protektado kahit mali ang ginagawa. Gusto mo bang mahambing sa kanila? Kung ayaw mo, tibayan ang loob sa iyong panunulat at huwag pikon pag ito’y napupuna.

Ang dalisay at maayos na manunulat ng opinyon at pagpapayo ay manunulat na may puso. May naising maging magandang huwaran at inspirasyon. OO, nagkakamali (ang dami nga eh), pero kita mo sa sulat na ang sulat ng pagpapayo at opinion ay may halong malasakit, walang halong pagpapakitang mas marunong ka at ang iba ay hindi. Kung ikaw ay nasa hustong talino (kahit hindi ka tapos), halata naman sa sulat kung ang manunulat ay “self-righteous” eh.

Ang Huling Pagsulat...Bilang Binata

2011-05-20T22:50:00.000-07:00

(Isinulat nung ika-9 ng Mayo, 2011)

Ang araw ng pagtunog ng kampana ay parating na. Isang napakasayang araw sa buhay ng tao (at dapat maging masaya), lalo na kung ito ay pinagpasyahan dahil sa kagustuhan, hindi sa napilitan, inipit, o tinutuukan.

Lilisanin ko na ang araw ng aking kabataan. Sa samahang kabataang namulat ako. Sa samahang kabataang natutunan ko ang ibang sangkap ng pamumuno. Sa samahang kabataang naghubog sa akin. Sa samahang kabataaang nakaranas ako ng hindi maganda at magagandang karanasan. Sa lugar na nagbigay sa akin ng aking ikakatatag.

Aminin ko, ang aking pangarap ay ipaalam sa buong mundo na ako’y pupunta na sa isang kabanata ng aking buhay sa lugar kung saan ako nahubog ay tumanaw ng matinding utang na loob. Subalit, nakakalungkot man isipin, ito ay hindi mangyayari. Tahimik akong lilisan. Tahimik at mananalangin na pagpalain ang araw na susunod, araw ko at araw nila.

Sa aking pagbabalik tanaw bilang kabataan, may mga nagsasabing ito ay makulay. Kung ako ang tatanungin, ang ninais ko lamang ay habang kabataan, paglingkuran ang Diyos kahit sa itim at puti, o sepia man ang buhay ko. Makailang beses na ako’y dumapa, masaklap nga lang, ang daming nakakita ng aking pagdapa. Pero nagpapasalamat ako at nangyari ang mga pagdapa na iyon dahil natuto akong lalong magpahalaga sa mahal ko sa buhay. Sobrang saya dahil sa pagpapalang natatanggap na sa biyaya lamang Niya makakamtam. Talaga nga naman, patas ang Diyos. Minsan, ang pagpapala ay paraan Niya upang tayo patibayin, palakasin ang loob, at punuin ang kakulangan na ginawa sa’yo ng tao, at nang ginawa mo sa sarili mo. Ang nakaraan ay aking paring naaalala, dahil tayo ay may utak. Pero ito ay hindi na nililingon at inuungkat. Sa aking bawat pagbangon, kaakibat ang pasasalamat dahil sa kalakasang binigay Niya. Dahil sa bigay Niyang kalakasan, sa biyaya Niya, nagkaroon uli ng pagkakataong paglingkuran Siya. Kung ang kabataan ay aasahan natin ang pagsuyo ng iba para ikaw ay bumangon, sa aking karanasan, hindi ka uusad, bata. Oo, ako ay isang duguang sundalo, sugat na ang iba ay nagawa ko. Pero makakatingin ako ng maayos sa mata at nakakatulog ako ng mahimbing dahil alam kong napatawad ako, at dahil sa saya na aking natatanggap, maniwala man o hindi.

Sa mga kabataang nasa kaitasan ng kabanata ng buhay nila, ako ay natutuwa at ito ay ninanamnam o ginagawa ninyong masaya ang araw na ito. Ang tunay na kasiyahan ay nasa pagsunod sa kalooban ng Diyos. Lawakan ang pangunawa, at huwag pagbabasihan sa kasarian ang iyong pagpapasiya. Matuto sa karanasan ng iba, ang karanasan ng iba ay hindi nangyari para tayo ay laitin at ipaangat ang sarili.

Maging matalino. Hindi porke mayaman, mayabang. Hindi porke friendly, babaero. Hindi porke, mahirap, humble. Ang ugali ay nakikita sa katagalan, hindi sa ipinakita. Ang paglaki ay huwag pilitin, masama ang hinog sa pilit. 24 oras ang binigay sa atin, huwag mabuhay na kulang o lagpas sa oras nay un bawat araw. SUndin ang pamantayan o standard. Kung may hindi sumunod dito, tulungan ninyo. Pa gang kapwa ay nasasaktan, buong pasensyang pakinggan, huwag bumanat ng BITTER. Tandaan mo, magkakaproblema ka din.

Pag nagkaroon ng masamang karanasan ang isang kabataan, kung maaari huwag i-exile at ilipat ng church. Ang karanasang ito ay titibay sa kanya, at sa inyo. Magbigay ng kaunting puwang sa tiwala at pagapapatawad sa bawat tao. maraming magagawa ang isang taong may tiwala sa Diyos, sa sarili, at sa ibang tao.

Lubusin ang paglilingkod. Hindi habambuhay, kabataan ka. Kung tahimik ka mang aalis, ayos lang yun. Ang buhay ay hindi natatapos sa pagpunta sa isang kabanata. Kung isang kabataan ay masaya, makisaya, huwag bagabagin ang damdamin niya, lalo na kung wala naman siyang nilabag sa inyo.

Maraming salamat, Youth Bible Club noon at, lalo na, ang Youth Bible Club ngayon. Lalo na sa YBC ngayon, sa kabila ng agwat natin, pinayagang ninyo akong makitawa, makibiro, at makigawa sa inyo.

Maraming salamat po, Pastor Jerry, sa pagiging pastol sa kabataan. Maraming salamat po Pastor Jeremias at Preacher Robert sa pagkakataon at tiwala at pagpapasensiya. Maraming salamat po, Pastor Reynaldo Ido, sa kabaitan at tiwala at naibangon ko muli ang sarili ko. Salamat sa mga kamote at sa mcdonalds. Salamat sa pagbabasa sa mahabang sulat na ito.

Salamat sa Diyos.

Sa mga taga Youth Bible Club. May tiwala akong kaya ninyo higitan ang nauna sa inyo. Kumilos ayon sa biyaya Niya.

Paalam , Youth Bible Club. Salamat sa magagandang alaala.

(Sa mga sandaling ito, kasama ko ang aking kabiyak)

Ang busal na tinatawag na kredibilidad

2010-12-26T16:40:00.000-08:00

(Huwag palinlang sa paksang naisulat. Hindi kailangan ng taong matalino upang malaman niya na para ikaw ay makarating sa tama o malapit man lang tama, kailangan basahin ng buo. Kesyo street smart ka man o may IQ na malupit, sana po ay magustuhan ninyo ang nasusulat.

Ngayong nalalapit na ang pagtatapos ng taong 2010, kadalasan ay makakabasa, makakarinig, makakakita, at makakapanood ng mga bagay-bagay tungkol sa kabuuan ng taon. Tinatawag natin itong yearender, reflection, may mga pamagat pa nga tayong maririnig na kagaya o kahalintulad ng “taong nakalipas” o kaya’y “taong nagdaan”. Kahit ano man ang tawag natin, kadalasan ay isa ang paksa nito: ang taong nagdaan at ano ang mga bagay na mapupulot natin.

Hindi masama ang magbalik tanaw sa nakaraang nagdaan. Marahil ay nagpupumiglas kang magsalita sa likod ng isipan mo na ang “nakaraan ay nakaraan”. Pero hindi ba natin naisip na kaya natin nababanggit ang salitang “nakaraan ay nakaraan” ay dahil hindi maikakailang ang mga nakaraan na yun ay naka-apekto sa atin ng matindi? Aminin man natin sa hindi, TOTOO YUN, BARAHIN MO MAN O ISNABIN O BANATAN NG CASE STUDY PA-OUTSIDE EFFECT ang nagsulat (teka, bakit nasingit yun?).

Napagusapan na rin lang ang mga salitang nakaraan at pagbabalik-tanaw, hindi masamang magpaalala ng ganito: HINDI PO DAPAT GINAGAMIT ANG NAKARAAN UPANG BUSALAN ANG ISANG TAO PARA SIYA’Y MAGSALITA. Oo nga po, pag ikaw minsan o kahit madalas sa buhay mo ay nagkamali ikaw ay hindi ka napapaniwalaan. PERO KUNG ANG PAGKAKAMALI NG ISANG TAON ANG MAGSISILBING BUSAL PARA ANG ISANG TAO AY TUMAHIMIK, LAHAT DAPAT MANAHIMIK NA, PATI IKAW.

Matalas po ba ang dating? Ang ibig lang ipahiwatig ay ganito: ang pagbabalik tanaw sa nakaraan, lalo na sa pagtatapos nang bawat taon, ay ginagamit para tayo ay matuto. Kung ang nakaraang ito ay masaya, ito ay nagsisilbing kasiyahan sa isang taong nalulungkot. Kung ang nakaraang ito ay ang iyong pagkakamali at ikaw naman nakakabangon, ito’y para tayo matuto at sabihin ang katagang ito: sa biyaya lamang ng Maykapal. Huwag magmayabang sa salita o isip na ikaw ay walang sablay na nakaraan. Hangga’t ikaw ay buhay, kahit hindi mo gustuhin, magkakamali ka.

Ngayong magtatapos na ang taong 2010, harinawa’y balik tanawan natin ang taong malipat ng lumipas ng may tamang kaisipan. Kaisipan na nagsasabing “kaya ako nakakapagbabalik-tanaw ay dahil buhay ako. At kaya ako buhay ay dahil lamang sa biyaya ng Panginoon”.

Maraming salamat po sa pagbasa.

immaturity...bugbog na salita

2010-11-01T09:06:00.000-07:00

Immature. Childish. Child. Isip-bata. Bata. Uhugin. Hindi ko po alam sa mga nagbabasa o nakakabasa nito, pero madalas, sa aking karanasan, napanood na palabas, sa aking napansin sa paligid ko, mga babae nagsasalita niyan at, madalas, ang sinasabihan niyan ay kalalakihan. Hindi po ako yung tinatawag sa Ingles na “misogynist” o ang walang katuwaring pagkamuhi sa kababaihan. Ito ay napansin ko lamang bilang isang tularan o “pattern”.

(Ngayon, hindi po ako magsasalita tungkol “boys versus girls”. Tatapatin ko po kayo: ayokong pasiklabin ang kayabangan na likas sa dalawang kasiraan. Ang lalaki at babae ay magkaiba. Hindi kailangan pag-awayin, hindi kailangan pagsabungin ‘ika nga. Kung maari, ang inyong lingkod ay ayaw sumali sa mga paligsahang may ganitong tema. Alam niyo po siguro kung bakit; halata po sa mga pangungusap na ito.)
Hindi ko po alam sa nakakarami pero ang alam ko po, ang maturity ng isang tao ay magkakaiba, kagaya ng magkakaiba ang ating fingerprints at magkakaiba. Kaya nga hindi nararapat sa isang tao ang itulad ang sarili sa ibang tao. Kung sabagay, hindi ba’t madalas nating sabihin sa ating kakilala sa tuwing tayo ay pagsasabihan sa pamamagitan ng pagkumpara na “iba siya, iba ikaw”? Kaya nga din, hindi akma na sabihin mo ng “immature”, “isip bata” at ang katulad ng mga salitang nabanggit dahil iba-iba ang antas natin. Nakakarinig ako ng mga taong kung magbitaw ng mga salitang nabanggit ay parang sila lang ang matanda mag-isip. Minsan, mas madalas pang magbitaw ng ganun salita kesa sa taong hindi maramot.

Maturity is a lifelong process. Hindi porke mas matanda ka, may karapatan ka nang magturo at magsabi kung sino ang mature o hindi. Sa katunayan nga, masasabi pang immature ang tao kung madalas siyang magbitaw na mga nabanggit na salita sa kapwa tao. Dahil kung ikaw ay tunay na malawak ang pang-unawa, bakit wala kang kagatol-gatol magsalitang ganun? Lalo na sa mga gurong lagging na lang nakakarinig ng mga katagang “individual differences”, nagbabanggit tayo nito. Ngayon, kung naniniwala tayo dito, bakit wala tayong kagatol-gatol magsabi ng katagang “isip bata” samantalang ang bawat isa ay magkakaiba? Pantas ka bang malupit? Ang matindi, ginagamit natin itong pambara sa taong ayaw natin. ‘Ika nga ng isang kakilala ko, ang mismong pagpaparatang sa isang tao na siya’y isip bata dahil lamang inis ka ditto ay pagpapakita na siya’y isip bata.
Bawat isa ay kakaiba. Hindi mo puwedeng ihalintulad ang paglago ng pagkatao sa iba. Kahit ang mundo ng sikolohiya, hindi nila maituro ng 100% tama ang salita at kaisipang “maturation”. Kahit ang mga dalubhasa, hindi iisa ang pananaw sa salita at kaisipang nabanggit.

Puno’t dulo ng mga ito? Matuto po sana tayong tumanggap ng antas ng iba pagdating sa pagiisip diumano. Huwag po sana tayong magbitaw ng salitang “immature”, “childish” o katulad ng mga nabanggit basta-basta. Wala tayong pinagkaiba sa mga taong mapanghusga. Hindi natin kilala ang pagkatao nang isang tao liban kung kakausapin mo ito at sasamahan ARAW-ARAW.

Muli po, hindi po ako galit. Opo, ang nasulat ay may pinaghugatan kagaya din naman ng lahat ng nasusulat na ating nababasa. Pero sana po, nakarating po sa bawat isa na ang pagsasalaysay ng mga bagay ito ay may saysay.

Kababawan at Kababawan DAW

2010-09-22T18:31:00.001-07:00

Masarap makasama ang mababaw na tao. Mababaw, hindi ang kaisipan, prinsipyo, at pagkatao, kung hindi mga taong mababaw ang kaligayahan. Mga taong bungisngis. Mga taong pag tumawa palang, nakakatawa na. Mga taong sa isang donut lang na naibigay sa kanya, masaya na siya…kahit hindi ito Gonuts o Krispy Kreme. Masarap kasama ang mga ganung tao. Nakakawala ng pagod at problema. Lalong lumalakas ang pananampalataya mo sa Diyos…at pangalawa sa tao.

Masarap makakita ng taong palakaibigan (sana lang, ang taong yun ay maganda ang hangarin sa kapwa niya). Dapat ipagpatuloy ang ugaling ito kahit uso na “emo” o “loner effect” sa mga kabataan (hindi aamin mga yan kasi nabanggit na hehehehe), kahit ba tawagin kang “babaero” ng mga makikitid ang utak. Dahil hindi masama ang maging palakaibigan. Dahil di porke kaunti kaibigan mo ay ibig sabihin din naman ay ayos na yung kakaunti na yun. ‘Ika nga sa salitang pinagtatawanan at kinaasaran ng iba kung Filipino ang bumabanggit nito(Ingles): “you will get quality out of among those in quantity”.

Nakakainis ang mga taong ayaw ng kababawan DIUMANO kagaya ng pagsasabi ng “mahal kita”, pagluha sa tuwing ika’y natutuwa o nasasaktan. Minsan tuloy, pangit man pakinggan at atwagin niyo ng kung anu-ano, maigi pang maranasan ng ganung tao ang masaktan at umiyak…habang ito’y nasasaksihan ko ng aking dalawang mata. Bakit? Dahil hindi kababawan ang umiyak sa problema at kasiyahan. Mas maigi ito kaysa sa ika’y maghiganti, magwala, magbuhat ng kamay, o magtanim ng sama ng loob. Mas maigi ito kaysa sa hindi magpatawad ng tao (na minsan nama’y may kasalanan din siya sa kinasapitan niya). May mga taong ang hirap patawanin. Ang sarap bigkasing, “Hindi ka nila binayaran para patawanin mo sila”. Marahil ay hindi ka naiinis o wala ka ng pakialam dahil nabasa mo na ito (makapambara lang o “one line” sa nagsulat nito) o dahil para ka ding napatiran ng ugat o dahil hindi ito ang makakakuha ng “attention” mo. Sabagay, kanya-kanyang kiliti lang yan. (Kumbaga, walang monopolyo ng katatawanan. Ang nakakatawa sa isa ay maaaring hindi nakakatawa sa iba. Puwede ka din hindi matawa sa tao dahil ayaw mo sa kanya o iniinis mo lang siya o para makapambara lang. Kaya nga “subjective” ang salitang “nakakatawa”.)

Nauuso na ang bansag na “cheesy”. Nakakatawa lalo na pag may kasamang arte at katagang “sobrang” pag ito’y sinasambit. Sobrang cheeeeeeeesy! Subalit sana ito ay hanggang biro lamang at huwag dibdibin na dapat hindi ka na magiging “showy” sa taong mahal mo.

Maging mababaw, hindi sa pagkatao, prinsipyo, at kaisipan, kung hindi sa kaligayahan at sa bagay na meron ka sa ngayon. Bilangan mo ito. Makikita mo, sa huli, masasabi mong naging mabuti ang buhay sa’yo.

Social, FB y algunas cuestiones vale la pena reflexionar

2010-05-05T18:36:00.001-07:00

Facebook es un sitio Web de red SOCIAL. Cada vez que ver y escucha palabras como "social" y "sociedad", se refiere a personas y grupos de personas.

Tengo que ser honesto: facebook es sólo un abridor de tipo. Observación crítica de la presente nota dirá a usted que esto es más que seres sociales (aunque facebook son tocado aquí en algunos puntos).

Ahora, ¿significa por esto que se nos debemos mantener nuestra boca cerrar o poner nuestras manos fuera de los teclados cuando hemos querido expresar la ira, para utilizar códigos a otra persona y examinarlos reír a muerte? Sí y no. Sí, porque como cristianos, nos estamos espera que un epítome de amor, bondad fraterno, cierto grado de tolerancia y si es necesario, el perdón y la capacidad de recuperación. Especialmente si usted es un miembro de una iglesia local, no es una buena vista a porque he aquí cuando ves a hermanos y hermanas que decir palabras, dando códigos (en algunos puntos, es tan gay cuando hacer masculino que, me recuerda de estrella del espectáculo local muestra hahahaha), uno negativo fundas después de un esfuerzo positivo (cínico, verdad?). No, porque el hombre es un ser social, y un ser social HEALTHY mostrará ira (pero en determinadas extensiones sólo) sobre algo en el fin de dar una señal a otro social que él o ella no le gusta ciertas cosas (es equivocada y no saludable si estás nunca enojado; silencio no equiparar bondad y madurez por el camino).

Aún a pesar de que, como cristianos, tenemos que ser un ejemplo de bondad fraterno, en cierta medida de la tolerancia de la personalidad de una persona (e incluso excentricidad o hasta cierto punto sus debilidades), perdón y el optimismo (no encontrar de error). No, no es hipocresía al hacerlo (sinceramente). Es sólo de hipocresía cuando no eres sincero haciendo esas virtudes que he mencionado.

Sí, es difícil hacerlo. Algunas personas son sólo espina en sus lados, incluso si no estás buscando problemas. Algunas personas son stabbers posteriores. Algunas personas simplemente no pueden pasar de sus mal hechos. Algunas personas, debido a sus pasados mal hechos, consideren le no creíble, por tanto, haciendo caso omiso de sus opiniones sobre las cosas. Algunas personas piensan altamente de sí mismos. Algunas personas son tan inconoclastia que hacen a cada persona en un caso de estudio. Al igual que yo, algunas personas simplemente no pueden cerrar arriba (yo soy culpable). A pesar de todas esas cosas, nos recordará que somos cristianos.

No es de extrañar que gran mentes distancian de asociaciones más profundos con la gente cuando se encargó de predicamentos "hacerse cargo" - debido a esto, que sólo arruinará su mente si ponen atención en estas molestias. No es de extrañar William James Sidis, un hombre conocido a tener un coeficiente intelectual de alrededor de 195-200, aislado a sí mismo. Sin embargo, si eres humano, estás social siendo. Ya que usted es un ser social, no tenemos otra opción pero viven a través de esto. Después de todo, si conseguimos a vivir a través de esto, considero decirle, que usted mismo socialmente maduro, independientemente de si eres el tipo silencioso o el tipo hablador. Después de todo, Jesús se fueron a la sinagoga a pesar de saber (es omnisciente) que son el stabbers espaldas y hipócritas allí.

Definitivamente, yo no puedo hacer todo esto (especialmente cuando observó), pero esto espero un abierto recordatorio para todos nosotros (incluido yo mismo). Después de todo, hay una sombra de la verdad del Evangelio en todo esto. Yo soy sólo un hombre guardado por la gracia que no tiene deseo, sino una relación fraternal armoniosa y sincera.

Ang Salitang Ipokrito

2010-04-08T21:06:00.001-07:00

Hypocrite. Ito ang madalas na naririnig natin pag tuwing nakakakita ang isang mananampalataya na pag sa simbahan ay maganda ang kilos o “banal”, subalit pag labas nito ng bahay sambahan ay tahasang gumagawa ng kasalanan.

Sinong matinong mananampalataya ang gustong masabihan na HYPOCRITE siya? Wala (liban kung gusto niyo lang lokohin ang post o yung mismong gumawa ng post na ito). Ang HYPOCRISY ay mula sa salitang “hipocrisis” na ang ibig sabihin ay “pag-arte o pag-ganap”. Sa madaling salita, ARTISTA. Kung magiging strict tayo sa salitang HYPOCRITE, alam niyo po ba na hindi porke hindi nagawa ng Mangangaral ang kanyang nai-pangaral ay ibig sabihing HYPOCRITE siya? Hangga’t naniniwala ang mangangaral sa mga pinapangaral niya, kahit siya ay medyo lumihis ng landas (huwag naman po sana), hindi siya HYPOCRITE. Ang mga terminong “backslider” o “karnal” ang mas akma na gamitin sa mananampalatayang medyo lumihis ng landas. Hindi rin HYPOCRISY kung ang dating adik, lasenggo, sugarol, babaero ay bumalik sa mga gawain na yun kahit ba sila’y ligtas na. Hangga’t siya ay gumagawa ng paraan magbago at hangga’t isinusuko niya ang kanyang kasalanan sa Panginoon, hindi siya Hypocrite. Opo, papaluin ng Diyos ang mananampalatayang nabubuhay sa kasalanan, pero hindi pa rin siya hipokrito. Mas akma pang salita ang “matigas ang ulo” sa kaso na ito kesa sa “ipokrito”.
Masasabi nating mas hypocrite ang isang mananampalatayang wala sa gawain at madalas magpaliban sa simbahan kesa sa mananampalatayang sumasablay o nagkakamali subalit pinipilit magsimba o mag-lingkod sa Diyos? Bakit? Dahil dun inaasahan ng Diyos ang isang mananampalataya - sa gawain Niya (ang tupa ay inaasahang nasa damuhan, wala sa putikan). Simula na ang isang tao ay naligtas, siya ay isa nang bagong nilalang (2 Cor. 5:17). Dahil dito, ang tunay na mananampalataya ay gumagawa ng ikakaluwalhati ng Diyos, kahit ba siya ay nagkasala. Ang hypocrite na mananampalataya ay yung hindi gumagawa ng gusto ng Diyos (hindi natin dapat sabihin kung alin, alam po natin ang buhay natin). Sa kabilang banda, sinabi ni Hesus na ang mga Escriba’t Pariseo ay mga HYPOCRITES dahil hindi naman talaga ligtas ang nakakarami sa kanila.

Sa madaling salita, ang mananampalataya ay nagiging hypocrite kung siya ay gumagawa ng kasalanan (DAHIL hindi siya nararapat dun), hindi dahil siya ay naglilingkod sa Diyos habang may pinaglalabanang kasalanan.

Medyo Kakaibang Uri ng Kayabangan

2010-03-15T20:08:00.001-07:00

Madalas maririnig mo o mararamdaman mong nayayabangan sila sa’yo kung unti-unti ay naiwas sila sa’yo habang makikipagkuwentuhan ka...dahil diumano “mahangin”. Nayayabangan ka madalas sa tao dahil madalas niyang sinasabi kung saang bahagi ng mundo siya nanggaling. Mayabang din ang dating sa atin kung laging natin siyang naririnigan kung ano ang tinapos niya. Ang yabang din ng dating ng taong magpapatakbo ng kanyang sasakyang pinaayos ang makina para puwedeng i-pang karera. Eto pa, papaingayin pa yun na alam mo namang hindi malawak ng kalye yun. Ang yabang din ng tao kung puro sarili niya kinukuwento niya. Blah blah blah ako blah blah blah ang sarili ko. Ako ay blah blah blah.

Alam ninyo, pangkaraniwang pakiramdam yun. Kung minsan sa buhay ninyo ay nakaramdam kayo na mayabang ang isang tao dahil sa mga sinabi ko, nagpapatunay na nasa matino kayong pagiisip, kahit ba kung sinong nagmamarunong ang magsabi “batang mental” ka.

Ngunit nakikiusap po ako na dito po natin ituon ang ating mga mata at kaisipan sa mga susunod na pangungusap.

Kung lagi mong pinapamukha sa taong mayaman o may-kaya na kaya mong kumain ng hindi nila kayang kainin...MAYABANG KA DIN KATULAD NG MGA NABANGGIT KO! Kung lagi mong pinapamukha na mas malaki ang problema mo kesa sa ibang tao at dahil dito ay nawawalan sila ng karapatan na mag-komento, MAYABANG KA DIN. Kung pinapakita mong may kalyo ang mga palad mo at pinagtatawanan mong walang kalyo ang kakilala mo at diumano siya ay tamad at walang ginagawa sa bahay, MAYABANG KA DIN. Kung ikaw ay nayayabangan sa isang tao dahil sa kanyang sasakyang nakaparada at dahil dito ginasgasan mo, ginuhitan, pinagkatuwaan, o minarkahan ang sasakyan niya, MAYABANG KANG TUNAY! Kung ikaw ay gumagawa ng paraan para mapahiya ang sinasabi mong taong mayabang para matuto kamo siya, MAYABANG KA PA RIN DAHIL ANG MAYABANG, GALIT SA KAPWA MAYABANG. Kung iniisip mo na mayabang siya dahil lamang sa madaldal, maingay, at magulo siya, MAYABANG KA DIN DAHIL ANG PAGIGING TAHIMIK MO AY PAGPAPATUNAY DIN NG KAYABANGAN DAHIL AYAW MONG MAPAPAHIYA, KAYA TATAHIMIK KA NA LANG! Kung ikaw ay nayayabangan dahil panay ang Ingles ng ibang tao at ikaw ay panay ang Tagalog, MAYABANG KA PA RIN DAHIL PINAGYAYABANG MONG IKAW AY NAGTATAGALOG AT SILA, HINDI!

Hindi mo matanggap na natamaan ka kahit katiting? EH MAYABANG KA NGA TALAGA! Dahil ang taong mayabang hindi aamin ng kanyang kahinaan at kamalian. Sa halip mangangatuwiran ito at gagamit pa ng mga halimbawa at kung anu-ano pang rationalizations at may tagapag-tanggol pa mga yan.

Galit ba ako? Hindi. Nagpapaliwanag lang. Na ang kayabangan ay iba’t ibang uri. Minsan, hindi sa uri na madalas nating isipin at gustong isipin para lang bumagay sa gusto natin. Bakit? Dahil ang kayabangan ay likas sa LAHAT SA ATIN.

Tanging sa biyaya lamang ng Diyos kaya natututo tayong hindi magmayabang. Sa paalala lamang ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Salita, tao sa paligid, atbp, na tayo ay napapaalalahanan na yumayabang na pala tayo.

Yun lamang po.

Lalim...hindi

2010-01-31T19:13:00.000-08:00

Ang lalim ng pagkatao ay hindi LAMANG nasusukat sa kung gaano siya kaingay o katahimik.

Hindi lahat ng taong palabiro ay isang napakalaking biro. Kumbaga, hindi porke nakakatawa siya o pinagtatawanan siya, ibig sabihin mababaw na siya. Kung titignan maigi, marahil ay kaya lamang nia ginagawa ito ay dahil gusto niyang ipaunawa sa mababaw na paraan ang lalim ng kanyang natutunan. Kadalasan, nasasabi lamang malamin ang tao kung siya ay tahimik. Kaya nga’t madalas din, pag ikaw ay tahimik, ikaw ay mabait (marahil tututol ka dahil nabanggit lang ngayon). Minsan, hindi rin natin matanggap ang lalim ng nga nabanggit na tao dahil sa natural na kayabangan o kapalaluan na meron tayo sa ating sarili.

Hindi rin ito nasusukat sa dami o sa konti ng kanyang pagkakamali. May mga taong kaya hindi marami ang pagkakamali dahil kaunti lamang ang nasubukan niya sa buhay. Ika nga sa Ingles, “play safe”. Ito ang mga taong ni minsan hindi humawak ng katungkulan, ngunit malakas pumuna, mang-alaska, mang-buska ng mga may katungkulan, pero ibang kuwento na yun.

Ang lalim ng pagkatao ay nakikita kung paano niya natutunan ang mga bagay na naranasan niya sa buhay. Nakikita ito kung paano ito bumangon mula sa pagkakamali, kahit ba marami ito.

Ang lalim o ang babaw ng tao ay nakikita din kung ano ang pinapahalagahan nito. Kung masyado ang pagpapahalaga nito sa materyal kesa sa espiritwal, ito ay isang mababaw na tao. (Parehas mahalaga ang materyal at espiritwal, pero MAS mahalaga ang espiritwal). Kung mas pinaguusapan pa niya ang kumita, ang bago niyang kung anu-ano (o yung bagong bagay ng kakilala niya), kesa sa mga bagay na hindi nahahawakan at nakikita, isa siyang mababaw na tao.

At makailang beses din natin sinasabi na kahit gaano man kalalim ang pagkatao ng isang tao, hindi ito nangangahulagan agad na marami siyang kaibigan at magiging kaibigan. Ang pagpili ng isang tao ay dahil lamang pinili niya ito, ibang usapan na yun kung mababaw o malalim ang pinili niya.

Ang hirap pagtagniin hindi ba? Ako din, nalito sa mga sinusulat ko. Puyat kasi nung ginawa ko ito. Pero sana ay naunawaan ninyo pa rin ang mga ibig sabihin nito.

Manigong Bagong Taon...kahit medyo huli na

2010-01-10T22:07:00.000-08:00

Una sa lahat, manigong bagong taon...kahit na huli na ng mga 10 araw ang pagbati kong ito.

Ang taong 2009 ay isang taon na puno ng pagpapala at pagpapaalala sa akin.
Harinawa bigyan ang bawat isa sa atin ng katatagan. Huwag sanang isipin na nagnanais ako ng pagsubok. Ang paghahangad ng pagsubok sa buhay, para sa akin, ay kabaliwan at kayabangan. Ang dapat maging ugali at panalangin natin ay hindi paghangad ng pagsubok para maging matatag tayo, kung hindi
Ang panalangin ko din sa taong 2010 ay sana mas magkaroon ang bawat isa ng mas maayos at malawak na pananaw sa buhay. Kailangan po natin ng malinaw na pananaw kung saan tayo dapat o gustong pumunta. Dahil pag wala ito, hindi natin malalaman kung saan tayo dapat pumunta. Nawa ay mas umunlad ang buhay ng bawat isa sa atin, lalung-lalo na ang naghahanap-buhay ng matino, hindi humahamak ng kapwa, at naghahangad ng tunay na kabutihan sa sarili at sa iba.

Maraming salamat, taong 2009, ng dahil sa’yo ay natutunan naming maging mas matatag, mas mag-isip ng maayos, mas maingat sa pagpili ng kaibigan at kakaibiganin.
Muli, manigong bagong taon.

Kamakailan lamang, nakasaksi ako ng isang palaro na kung saan ay kabataan ang kasali. Lalaki laban sa babae. Dapat ay lalahok din ako, pero dahil ako ay nahuli ng mga 30 minuto, naabutan ko na silang nasa kainitan ng laro. Nakakatuwa at nakakatawa ang palaro. Kung sabagay, ito ang nakakatuwa pag kabataan ang mga kasama mo. Nanalo.

Sa kalagitnaan ng tawanan matapos ang laro, at ang pagbibigay ng premyo sa mga nanalo, may mga pumasok sa isip ko. Hindi dahil ako ay lalaki, pero ito naman ang katotohanan: medyo sineseryoso ng mga pangkat ng kababaihan ang laro. Oo, nandaya ang mga kabinataan...pero dahil niloloko na lamang nila yung laro. Bakit? Dahil laro lamang ito. Ito ay pananaw lamang ng inyong lingkod: minsan, hindi maganda na paglabanin ang lalaki laban sa babae pagdating sa laro. Bakit? Hindi natin minamaliit ang kababaihan, lalo namang hindi nating masasabing malalakas agad ang kalalakihan (kaya nga minsan nandadaya kahit pabiro eh hehehehehe). Dahil minsan, nagkakaroon ng payabangan kung sino ang mas magaling, babae ba o lalaki? Hindi naman dapat. Walang dapat patunayan kung sino magaling o hindi. Oo, ang laro ay nagtuturo sa’yo na ibigay mo ang iyong pinaka-kayang gawin, subalit kung nagiging ugali mo na ang ayaw patalo kahit sa simpleng laro, ay hindi na tama yun. Medyo kayabangan na yun. Kung sabagay, kahit sa paligsahan pag naihudyat na kung sino ang nanalo o natalo, TAPOS NA YUN. Laro lang yun.

Paalala lang po sa mga kababaihan: kung wala naman kayong nararamandamang minamaliit kayo, wala kayong dapat patunayan bilang babae. Hindi niyo kailangan patunayan kung anuman ang galing meron kayo. Sa tunay na buhay, hindi niyo dapat kaaway ang lalaki, at lalong hindi kaaway ang lalaki.

Kung tatanungin niyo, mahilig din po ako sa laro. Madalas talo. Bakit? Laro lang ito para sa akin. Wala akong dapat patunayan. Wala naman talagang dapat patunayan.
Ang mga ito ay paalala lamang. Huwag sanang pakaisipin na dinidibdib ng manunulat ang mga ito. Paalala lamang po ito. Marahil ay mapatunayang mali ako sa mga sinabi ko, pero, naniniwala ako, ito ay dahil naipaalala na sa inyo ito.
Pahabol: iba pa rin talaga kung halo ang lalaki at babae sa isang pangkat. May magkakaibang pananaw na maari lamang mangyari kung magkasama ang lalaki at babae.

Huwag magpilit

2009-11-02T20:29:00.000-08:00

Karamihan sa mga kakilala ko ay nagsasabi na KAILANGAN na akong mag-asawa. Tama po, ang salitang ginamit ay KAILANGAN. Nauunawaan ko sila kung bakit nila sinabi yun. Hindi na ako bata. Ang aking katipan ay hindi na rin bata. Ang ibang kakilala ko ay nagdududa kung may balak akong mag-asawa lalo na’t nag-aaral ako sa para sa doctoral ko.

Bago ko sagutin yan, hayaan n’yo pong may ibahagi ako sa inyo. Ang mga nakakakilala sa akin ay minsan ay napapagod na kapag naririnig nila ang mga ito. Tatapatin ko po kayo: ngayon lang ako talaga naging masaya bilang isang binatang may hanap buhay. Nung 2006, nakalaya ako sa isang di magandang relasyon. Oo nga po, ang dahilan ng pagtitiwalag ng kaanib ay para maisaayos ang buhay ng nagkasalang kaanib at para malinis ang Iglesia. Subalit aaminin ko pong halos 3 taon na lumiit ang mundo ko. Malapit ang pinapasukan ko sa Iglesia na yun. Gustung-gusto kong ayusin ang buhay ko. Ang pagiging tiwalag ay parang pagiging kriminal na pinaghahanap. Hindi nga lang katulad ng ibang kriminal, gusto kong pa-posas at sumuko, pero halos 3 taon bago nangyari yun. Huwag ninyo sanang mamaliin o mamasamain. Alam kong nagkamali ako. Subalit nakakalungkot para sa isang taong mas maraming kakilala at kaibigan doon ay matanggal doon, lalo na’t pinilit namang ayusin. Hay naku, nakaraan na yun. Kailangang nang umusad, kahit hindi alam ang lubos na katotohanan.
Ang katipan ko ngayon ay tinulungan ako sa mga bagay na gusto ko(na hindi naman imoral at iligal). Kahit ang pagaaral ko muli sa graduate school ay nandun ang suporta niya. Bakit? Maunawain siya at marunong magparaya. Sa katunayan nga, nakapag-guhit ako at naibenta ko pa; hindi ko ito magagawa kung hindi ako “lumaya”.
Halos 5 taon ng buhay ko (2004-2008) ay para bagang huminto. Opo, sa kabilang banda, ang karanasang ito ay nagpatibay sa akin, pero hayaan niyo pong sabihin ko ito: ngayon pa lang talaga naguumpisa ang buhay propesyonal ko. Wala ng hawak sa leeg. Wala ng taong walang utang na loob. Wala ng garapal na pagsisinungaling. Wala ng panggagamit at pagpapaikot. Walang ng ugaling hindi mapagpatawad. Wala ng pambabraso sa loob ng relasyon. Wala ng pagbabanta at panunugod at pananakot na manunugod. Wala ng sapilitang kampihan pag may kaaway. Wala ng pangaapak sa pagiging lalaki ko. Wala ng pamamahiya. Wala na ring pagtatanggi na dinanas ko mga ito.

Ngayon ko lang talaga naisasaayos unti-unti ang aking buhay. Sa mga nakakakilala sa akin na nakakabasa nito, pero hindi sumasagot, nakikiusap po ako na huwag ninyo akong pilitin, lalo na kung hindi ka pa nag-aasawa o hindi ka pa nakaranas magkaroon ng katipan. Maling kaisipan ang sabihing hindi ako seryoso sa mga naging katipan ko. Masyado lang itong napasama. Ang masklap, kailangan kong umusad, kahit hindi nila alam ang buong pangyayari. Ang tanging pagkakamali ko lamang ay nagmahal ako
S’yanga pala, sa tuwing ang isang di kasal na kaanib ay nagsasabing kailangan na akong mag-asawa, ang pakiramdam ko’y pinagtatabuyan na ako palabas sa samahang kabataan. Nakakatawang kaisipan. Ako man din ay natawa sa sinabi kong iyon! Kung sabagay, may mga lider kabataan at dating lider kabataan na gugustuhin mong huwag munang mag-asawa. Kumbaga, kasi malaking kawalan. Nakakatawang kaisipan.
Ako ay laging seryoso sa mga naging katipan ko, at lalo na sa katipan ko ngayon. Ang paglagay sa tahimik ay laging kasama sa dahilan bakit ako may katipan. Bahala na ang ayaw maniwala pero kailan man, hindi ako nanloko ng babae. Mahirap pagkatiwalaan, bakit ako tahasang maninira ito?

Opo, nauunawaan ko po na ang iba sa mga kakilala ko ay sabik na sabik na makitang may asawa na para nga naman daw ako maging mas masaya. Kung ganun ang kaisipan ninyo, tunay ko nga kayong kaibigan. Subalit, sana po ay unawain ninyo na ngayon ko lang talaga ako naging masaya bilang binatang may hanap buhay. Ang karamihan sa inyo ay hindi natikman ang tamis na ikaw ay pinabalik na matapos na kinailangang tanggalin ka.

Ang bumati at batiin

2009-08-17T20:53:00.000-07:00

Napakaganda ng umaga na yun. Matapos ang ilang araw ng ulan at ambon, medyo gumanda ang panahon. Sa iyong pagpasok sa trabaho, mapa-opisina o paaralan o pamantasan man, may baon-baon kang ngiti dahil nakikita mong may pag-asa ang araw na yun.
May makakasalubong ka sa pinapasukan mo. Binati mo ng “magandang umaga”, binati ka din pabalik. Iba’t ibang klase bati ang ginawa na mga binati mo. May bumati din ng “magandang umaga”. Mayroon din namang tumango, mayroon ding ngumiti. Kahit anong paraan, ang kagandahan nito ay binati ka pabalik. Nagpapakita ito na, sa kabila ng problemang darating, magagawa pa rin nating ngumiti, minsan ay magpatawa pa. Nagpapakita din ito ng kagandahang asal.
Kaso, dahil hindi perpekto ang mundo natin, may mga tao talagang na parang walang narinig o nakitang binati sila. Ang masaklap nito, hindi na nga nila narinig, diretso pa ang titig na para bagang may nakatakip sa gilid ng mata nila na para silang kabayo.

Hinding hindi po katuwiran na dahil ikaw ay mas mataas na posisyon, kabuhayan, katalinuhan, ay hindi ka na babati pabalik. Kung sabagay, kung titignan natin ang ating mga sarili, WALANG PUWEDENG MAGMATAAS KAHIT ISA SA ATIN. Marahil ay nauna ka ng ilang taon sa trabaho mo. Marahil ay mas matalino o mas mayaman ka. Marahil ay mas magaling ka. Marahil ay malinis ang “record” mo, pero hindi magbabago ang katotohanang ito: ANG PAGBATI NG “MAGANDANG UMAGA/TANGHALI/HAPON/GABI” AT PAGBATI NITO PABALIK KAPAG IKAW AY BINATI AY KAGANDAHANG ASAL.

Si Dr. Nilo Rosas ay nagtapos sa Pamantasang Normal ng Pilipinas (Philippine Normal University o PNU) nung mga dekada 60. Matapos mag-aral sa “NORMAL”, siya ay nag-aral sa Teachers College na, kung hindi nagkakamali ang inyong lingkod ay sa University of Columbia, isa sa mga bigatang Pamantasan sa Estados Unidos. Marami siyang nagawa sa larangan ng Edukasyon. Nung siya ay naging Pangulo ng PNU ng isang termino, marami siyang nagawa. Una dito ay luminis ang paligid ng PNU, katulad ng binanggit niyang plano. Pangalawa, tumaas lalo ang tingin ng ibang tao sa graduate program ng PNU. Minsan ay nakasalubong ng inyong lingkod si Dr. Rosas. Maputi ang kutis niya, kaya madali mong makita kung namumula siya sa galit. Yun nga po ang nakita ko: namumula siya sa galit nung nakasalubong ko siya. Kahit nakikita kong mukhang mainit ang ulo niya, binati ko siya ng “magandang umaga po” (Ingles siyempre). Kahit na siya ay mainit ang ulo(at totoong mainit ang ulo niya dahil tinanung ko ang kakilala ko na nagtatrabaho sa PNU), nakuha niyang ngumiti at bumati din ng “magandang umaga”.

Wala pong tamang katuwiran sa hindi paggawa nito. Oo, puwede nating unawain ang tao, pero hindi nawawala na mali yun. Kung hindi ka makabati dahil ipit ang ugat mo, o mainit ang ulo, ngumiti ka o tumango ka, ayos na yun. Kung ito ay hindi mo pa kaya, hindi maiiwasang isipin na meron kang masama o makasariling balak. Sana naman ay hindi tayo ganun. Oo nga, iba-iba ang ugali nating mga tao, kaya nga tayo ay nagpapa-alala lang po.

Ang mundo natin ay maraming problema. Lahat tayo meron nito. May mga problemang tayo mismo gumawa, may mga problemang hindi natin maiiwasan. Pero anuman ang mangyari, huwag natin aalisin ang kagandahang asal na batiin ang isang tao, mas mataas man ito sa’yo o mababa. Pakatandaan natin na lahat tayo ay may hangganan ang buhay, lahat tayo ay nakasayad ang paa sa lupa. Lahat ng merong tayo at yung inaasam nating magkaroon tayo ay puwedeng mawala sa iisang iglap lang. Kaya nga hindi naman po kalabisan ang bigyan mo ng magandang araw o dagdagan mo ng ganda ang magandang araw ng isang tao sa pagbati sa kanya. Kung ikaw naman ang binati, batiin ninyo pabalik o kaya ay ngumiti kayo o kaya tumango po kayo. Walang nabawasan po sa inyo, gagandang babae ka pa o gagandang lalaki ka pa dahil ngumiti ka.

Magandang araw sa mga nagbasa ng post na ito.

Maraming Salamat po.

Tao lang kasi talaga tayo...kahit na anong galing at dunong natin

2009-07-20T22:39:00.001-07:00

Likas sa tao ang magkamali. Kahit na anong ingat niya, kahit na anong kapit niya at pagsunod sa mga magagaling na tao para siya ay matuto, kahit na may mga kakilala pa siya upang tulungan pagtakpan ang mga nagawa niya, siya ay magkakamali at magkakamali pa rin. Kaya nga napakahalaga na ang isang tao ay maruong tanggapin kung hanggang saan lamang siya. Oo, tayo ay puwedeng magbago at puwedeng tumaas ang antas ng ating karungungan, katalinuhan, kalakasang katawan, atbp. Ngunit ang tunay na buhay ay nagsasabing hindi lahat ay kaya natin sa iisang araw. Tayo ay dumadaan sa proseso bilang isang tao.
Madalas dumating sa punto ng buhay ko ako’y napagsasabihan na ako ay ganito o ganyan. Bilang isang tao gusto matuto, ito ay aking tinanggap. Dahil sa katotohanang na binanggit ko sa unang 6 na pangungusap, ito ay aking tinanggap. Madalas tayong pagsabihan sa larangan na kesyo dapat ay kalimutan ang nakaraan. Dahil sa aking pagsasabi ng saloobin, napapagkamalan akong mapait. Dahil dito, maraming nagpapaka-pantas. Madalas, babae ang ganyan. Oo nga naman, sabi diumano sa pagaaral na mas matanda ang isip ng babae kaysa sa lalaki. Para lang mapatunayan, kahit man aminin, na mas matanda ang pagiisip nila. Pero dahil gusto mong matuto, ito ay tatanggapin mo bilang karunungan. Sa katanuyan nga, may taong mas bata pa nga sa akin na ginawa pa itong katatawanan, na akin din naming tinanggap dahil sa kagustuhang maging maayos.
Pero alam niyo ba kung ano ang kapalit pag ikaw ay nagpaka-pantas diumano at pinagsabihan mo ang tao? Nagkakaroon ka ng pananagutan sa taong yun. Hindi lamang yun, ikaw tinitignan. Tataasan nila ang antas nila sa’yo. Kumbaga sa larong computer, hindi ka nila ilalagay sa madali, sa mahirap na laro ka dapat. Kahit hindi man gustuhin ng tao mismong tumitingin sa’yo, aabangan niya itong dumating sa marupok na bahagi ng buhay niya. Madalas, sa mata ng pinagsabihan mo dati, ikaw ay papalpak. Minsan, makikita ng taong ikaw ay may nagkakaproblema din. Kaya nga kamakailan lamang, 2 sa kakilala ko na pinagsabihan tayo sa mga bagay-bagay ay dumating sa puntong yaon. Ang isa ay pinagsabihan tayo dahil did aw tayo marunong magpatawad. Ang isa ay hindi mo mawari bakit tuwang-tuwa siya pag naiinis ako. Ang inyong lingkod ay nakahalata na parang may problema sila. Ang isa ay inunahan na agad ako na huwag na itong pagusapan. Ang isa naman ay gumawa ng paraan para ibahin ang paksa. AYAW AMININ ANG KANILANG KARUPUKAN. AYAW MAPAGSABIHAN KAGAYA NG IKAW AY PINAGSABIHAN. YUN LANG YUN. Madaling aminin na tao lamang tayo. Oo nga naman, ito na kasi ang uso o pinapauso eh, “Tao lang eh”. Pero dahil ikaw ay magaling manermon, gagawa ka ng paraan huwag ka lang pagsabihan o huwag ka lang makita sa iyong karupukan. Kung ikaw ay ganyan, wala kang pinagakaiba sa tao na tema ng kinakanta ng isang banda – si Buloy. Dahil ayaw mapagsabihang ikaw ay madrama, pilit mong kakayanin. Ikaw pa ang mangunguna sa pagsabi na ang drama naman ng buhay ng kakilala mo. Saan ka hahantong pag ganyan ka? Magpapakamatay ka o kaya ay ipagkakaila mong nasaktan ka o pilit mong iibahin ang paksa para lamang makaiwas sa multo na ginawa mo dati (pagpaumanhin ang salita).
Ang puno’t dulo ng “post” na ito? Lahat tayo magkakamali at magkakamali. Lahat tayo ay darating sa punto ng karupukan. May pinagsabihan ka dati? Matuto ka ding pagsabihan. Pinapakita mong malakas ka? Hayaan mo namang ipakita sa’yo kung gaano ka ring kahina paminsan-minsan. Tao lang kasi tayo.

"Ang daming plastik dito!" part 2

2009-06-09T01:07:00.000-07:00

Kung ikaw ay kainib ng isang samahan lalo na katulad sa simbahan, kung anuman ang laman ng puso ng isang tao bakit niya ginagawa ang isang mabuting bagay (kesyo pakitang-tao o galing sa puso), wala tayong karapatan husgahan. Kung sabagay, madalas, sinasabi mo lang ang salitang “plastic” sa taong inis na inis ka. Sinasabi mo ba yan sa taong mahal mo, o sa kaibigan mo? Hindi (liban kung nagbibiruan o gusto mo lang salungatin ang mga nakasulat dito, pang-inis ba) Ang Diyos ang maghuhusga ng ginawa ng isang tao. Kung para sa’yo ay plastic siya, hayaan mo ang Diyos ang manghusga. Mas maganda, ipanalangin mo yun tao. ‘Ika nga, isumbong sa Diyos. Marahil, hindi. Pero sigurado, kakausapin ka ng Panginoon na ibahin ang pananaw natin sa kapatiran.

Maraming problemang hinaharap ang samahang tulad ng simbahan. Paano mapapalaganap ang katotohanan? Paano makakapag-akay ng marami pang kaanib? Paano lalago ang mga kaanib? Saan kukunin ang pambayad para sa pagpapalaki ng gusaling sambahan? Saan kukunin ang buwan-buwan na pambayad ng gastusin ng bahay sambahan katulad ng tubig, kuryente, atbp? Kailan mabibisita ang kapatirang hindi na dumadalo? Paano mababawasan ang kaanib na nahuhuli sa oras ng pananambahan? Yan lamang po ang iilan, at, sa katotohan, ay medyo mababaw pang problema ng isang samahang tulad ng simbahan. Ngayon, kung ikaw ay kaanib at napupuna mo pa ang bagay na yun, pagpapatunay lamang yun na ikaw ay walang ginagawa, dahil maraming kailangan gawin sa simbahan.

Ang taong mahilig magsabing maraming plastic sa samahang tulad ng simbahan ay tanda na ang taong yun ay hindi malago espirituwal. Sa madaling sabi, karnal. Oo, malamang sa malamang pakitang tao nga yung ibang napapansin natin. Sila na ang mananagot sa Diyos.

Bawas-bawasan natin ang pagsasalita ng “maraming plastic sa simbahan”. Yun lamang ang gusto kong sabihin sa hinaba-haba ng sinabi ko. Sa halip na pumuna ka ng pumana ng diumano ay plastic, mag-isip ka ng bagay na magagawa mong mabuti sa kapwa. Nakatulong ka pa.

"Ang daming plastik dito!" part 1

2009-06-09T01:03:00.000-07:00

“Plastik!”

Malamang sa malamang, hindi puwedeng hindi mo ito marinig. Bukang bibig ito. Sa bahay, opisina, paaralan, sa TV, atbp.

Ayon sa aking pang-unawa, pag sinabing “plastik”, hindi siya totoong tao. Siya ay pakitang tao. Iba ang pinapakita niya sa maraming tao sa tunay na siya. Madalas nasasabihang plastic ang tao pag pinapakita niyang mabuti siya pero diumano ay iba ang ugali at diumano’y may tinatagong masamang ugali.

Naririnig ko na rin ito sa mga iilang kapatiran. “Maraming plastic sa simbahan!” May halo pa minsang panggigigil habang sinasambit ang pangungusap na yun. Madalas, kaya hindi sila makikisalamuha masyado sa mga kapatid nila sa pananampalataya ay dahil, diumano, maraming plastic.

Hindi tayo makikipagtalo sa katuwiran na ganun. Kahit sa Banal na Kasulatan, si Hesu Kristo mismo ay galit sa plastic. “Hypocrite” sa wikang banyaga, ang tawag ni Kristo sa mga Pariseo. Kasi nga naman, pinapakita nilang mabuti silang tao, ngunit sa loob, walang tunay na pagbabago.

Ito ang masaklap na katotohanan, aminin natin o hindi: pag mabuti ang pakita ng tao, pero hindi maganda diumano ang ugali niya, plastic natin tatawagin.
Sige, sakyan natin ang katuwiran na ito. Magtanong tayo: nagmura kaba sa loob ng simbahan? Sinapak mo ba ang boss mo dahil wala siya sa lugar? Binara mo ba ang mga nanunugkulan sa simbahan?

Sa panahon ngayon, ang dami nating naririnig na “magpakatotoo tayo”. Aminin natin sa hindi, ang ibig sabihin ng “magpakatotoo tayo” madalas ay “ilabas ang masamng ugali”. Subukan ko kayang magpakatotoo base sa pakahulugan ng mga taong nagsasabi nito. Sakyan natin. Heto na: Gawin nga natin. Tayo ng magpaka-bastos, maging loko-loko, maging magaspang, maging rebelde. Hep hep. Huwag kang kokontra. Kapag sinapak kita, huwag kang magdedemanda. Nagpapakatotoo lang ako. Pag galit ako, galit ako! Wala kayong pakialam! Bakit? Nagpapakatotoo lang ako! Hindi mo gagawin di ba? Kasi mawawalan ka ng trabaho. Mawawalan ka ng tungkulin. Mawawalan ka ng padrino. E di plastic ka kung ganun! Mga plastic tayong LAHAT! Kaya sa lahat ng nagsasabing “maraming plastic sa simbahan”, manahimik ka dahil plastic ka din! Kung tunay kang nagpapakatotoo, dapat pati baho ng pamilya mo, banggitin. Huwag mo silang pagtatakpan! Kung hindi, plastic ka!

Ang pangit basahin di ba? Papalag ka kung sa mukha mo mismo sasabihin ko yan di ba?
Hindi ko sasabihin yan sa harapan mo, HINDI DAHIL PLASTIK AKO, PERO DAHIL AYOKONG MADAGDAGAN ANG MASASAKIT NA SALITANG NARIRINIG NATIN SA ARAW-ARAW. KAYA AKO GAGAWA NG KABUTIHAN KAHIT INIS NA INIS NA AKO SA TAO AY DAHIL YUN ANG NARARAPAT, HINDI DAHIL PLASTIK AKO DIUMANO!

Aminin natin. May mga taong ayaw natin kausap, kahit wala pa siyang ginagawa sa atin. Pero kung magpapaka-totoo tayo diumano (na sa katotohanan ay nagpapaka-bastos lang tayo) sa mga taong ayaw natin kausap kasi hindi natin siya kursunada o kasundo, lalo na at walang dahilan, hindi natin namamalayan, lumalala at lumalala tayo. Bakit? Ang paggawa ng mabuti, kahit na sa umpisa ay pakitang tao, ay isang magandang umpisa. Bilang mananampalataya, kung ikaw ay gumagawa at gumagawa ng mabuti, kahit sa umpisa ay pakitang tao, hindi mo namamalayan, nasasanay ka ng gumawa ng mabuti.

Nakakayabang ba ang graduate program?

2009-05-26T02:56:00.000-07:00

Nakakayabang ba ang pagkuha ng mataas ng pinagaralang higit pa sa 4 o 5 taong pagaaral sa kolehiyo o pamantasan? Gawin nating payak ang pangungusap: nakakayabang ba ang “master’s degree (MS, MA, MAT, atbp)”, EdD, DEM, PhD? May mga pagkakataon, kung hindi man madalas, na makakarinig tayo na katagang, “nagka-PhD lang, yumabang na.” Ito ba ay tamang kaisipan? Kung ang kaisipang ito ay gagawin nating kasing tama ng Bibliya, nakakatakot palang kumuha ng “graduate course”, at lalo na kung ito ay tapusin mo. Bakit? Matapos mo ito, kadikit nito ang yabang. Otomatiko na kumbaga. Sarado na para makapagpaliwanag ka. Saklap. Hehehehehe.
Kaya hindi din ako nagtataka na kulang na lang ay paliguan ng laway sa insulto, panlalait o pambabara ang taong nakatapos ng “graduate degree” pag siya ay nagkamali o pumalpak sa larangan niya, at lalung-lalo na sa hamon ng tunay na buhay (“matalino nga, eng-eng naman, hindi alam ang kultura ng kalye”). Bakit? Ito ang mga ilan sa dahilan: 1) minsan sa talang buhay ng mga taong hindi nakakuha ng graduate degree, sila ay ininsulto ng mga nakakuha nito, 2) dahil sa umpisa pa lang, mayabang na agad ang dating sa kanila ng taong tapos ng graduate course, 3) mayabang na PARA SA KANILA ang tao, nagkataon lamang na ito ay tapos na graduate program.
Subalit, balik tayo sa tanong na ito: nakakayabang ba ang “master’s degree (MS, MA, MAT, atbp)”, EdD, DEM, PhD? Aaminin ko, sa panahon ngayon, ayaw ko ng maikling sagot na “depende”, dahil masyadong ligtas ang sagot na ito, at kulang na lang ay kumandidato bilang konsehal, mayor, bokal, kinatawan, gobernador (ang haba naman) ka dahil sa ikaw ay “iwas-sagi”.
Ang sagot ko sa tanong na yan ay ganito (alam kong may mas maganda pang sagot dito, ito lamang ay personal kong sagot): hindi nakakayabang ang pagkuha ng graduate program. Ang kayabangan ay likas talaga sa puso ng tao, ang hindi pag-amin nito ay isa ng tanda ng pagiging palalo (ibang tawag sa kayabangan). Nagkaroon na lang siya ng katuwiran para maisaboses o maisagawa ang kanyang kayabangan. Marahil noon ay tahimik siya, nakikisama sa katrabaho, atbp. Bakit? Dahil pag hindi niya ito ginawa, baka kung saan siya pulutin. Masakit man pakinggan, kailangan niya ng taong kakapitan kung magkaloko-loko ang lahat, habang wala pa siyang maipagyayabang. Ngayon nakatapos na, sa likod ng kaisipan niya, puwede na. Ang kayabangan dulot DIUMANO dahil nakatapos ng graduate program ay madalas nating marinig sa mga nagtuturo sa mataas na paaralan, kolehiyo, at pamantasan. Subalit hindi ba natin naisip na mas malamang ay dati ng mayabang ang kumuha nito at naghanap nalang ng katuwiran para maisagawa o maisaboses ang kayabangan? Hindi rin ba natin naiisip tignan ang atin ding sarili? Dahil sa pagkainis mo sa kakilala mong nakatapos ng graduate program (na diumano’y yumabang) ay nagagawa mo siyang insultuhin, barahin, At ang lahat ng nabanggit nay un, hindi ba’t ginagawa din ang mga ito ng taong tunay na mayabang? Sino ngayon ang mas mayabang sa inyo kung ganun? Parehas lang kayo.
Hindi kasalanan ng graduate program kung mayabang ang naging produkto nila, kahit na ba maraming “high hats” na professor sa graduate program na napabilang ang mga taong yun. Ang kayabangan ay likas na talaga sa puso ng tao. Para mabawasan ang kayabangan dulot diumano ng pagkakatapos sa graduate program, kung hindi man matanggal, kailangan aminin natin ang katotohanan na nabanggit. Pagkatapos nito, mabuhay tayo sa araw-araw. Ibig sabihin, pag ikaw ay nakatapos ng graduate program, nakalipas na yun, iba ang ngayon. Huwag ilagay ang tagumpay sa ulo. Araw-araw, lagi nating bantayan ang sarili natin. Ito pa pala, huwag kayong magturo kung sino ang mayabang na kilala natin. Pag nag-umpisa ka ng magkaroon ng ganyang ugali, asahan mo, pag naglaon, mayabang ka na rin, kahit ba hindi ka tapos ng graduate program.

"Ayaw mo sa akin? Ayaw ko din sa'yo"

2009-04-06T00:12:00.003-07:00

“kung ayaw nila sa akin…ayoko din sa kanila!” Maraming pagkakataon ko nang narinig ko ito. Mapa-lalaki man o mapa-babae. Oo nga naman. Bakit mo sasayangin ang oras mo sa taong ni kausap ka na pakitang-tao man lang ay hindi gagawin? Bakit mo nga naman ipipilit ang sarili mo sa samahan o mga pangkat ng tao na ayaw sa’yo?
Subalit kadalasan, ito ay nasasabi ng hindi pa napapatunayan kung ayaw ba sa kanya ng tao o hindi. May mga pagkakataon na kapag naalala ko ang katagang ito at ang mga bumabanggit nito, natatawa ako. Bakit? Sa umpisang bahagi palang ng kataga ay mali na. Madalas kasi, ang nagsasalita ng ganyan ay simula pa lang, suplado o suplada na sila.
Hindi ako henyo. Kung titignan ko ang buhay ko ngayon, nagiisip tuloy ako minsan na para akong si Forrest Gump. Mas naiisip ko pa ngang mas matalino pa kayo sa akin. Ngunit sa aking napansin lamang, magiging totoo lang ang mga salitang “Kung ayaw nila sa akin…ayoko din sa kanila” kung:
1) Ikaw ang unang hindi pinansin;
2) Ikaw ang unang ininsulto;
3) Ikaw ang unang pinakitaan na ayaw ka (mga katibayan ba na ayaw ng tao sa’yo…);
4) Ikaw ang unang sinabihan ng “ayoko sa’yo”.
Pero kung sa simula pa lang, hindi ka na namansin, kung sinikmatan mo kahit ngumiti ang tao sa’yo (kahit pakitang tao), kung makipag-kamay ka ay para kang nandidiri (yung tao ang unang nagabot ng kamay, hindi ikaw), sabihin ko sa’yo: huwag na huwag mong gagamitin ang mga salitang yan. Hindi po ako galit. Aminin ko po, medyo pilosopo lang tayo ngayon. Pero kung malinaw ang nasa gitna ng dalawang tenga mo ngayon (mata? Hehehehe…ilong? Hehehehe…sirit na…wala yata ako nun eh), may tamang katuwiran ako sa mga sinabi ko (kahit konti).
Tanggapin po natin ang katotohan na may suplado/a at may palakaibigan na tao. Ang sa akin lamang po, sa mga suplado at suplada, gamamit na lang kayo ng ibang salita, huwag yung unang pangungusap ng “post” na ito. Katulad ng nabanggit ko kanina, puwede lang gamitin yan kung ikaw ang unang hindi pinansin.
Medyo pilosopo ang dating, pero sana may napulot po tayo…(whew…ang haba ng sinabi dahil lamang sa isang pangungusap…hehehehe)

Sa mga nagtapos kagaya ko...

2009-03-26T01:07:00.000-07:00

Nung Sabado (March 21) ay pormal na akong nagtapos sa Pamantasan. Sa wakas, matapos ang 6 taon, tapos na ako ng Master of Education major in Educational Management. Una sa lahat, marami salamat sa Panginoong Diyos na nagbibigay ng pagkakataon sa aking makapag-aral sa Pamantasang Normal ng Pilipinas. Siya din ang nagbigay sa inyong lingkod ng kakayahang mag-aral, mag-isip, at kalakasan ng kailangan bilang mag-aaral.

Pangalawa, maraming salamat sa magulang, kapatid, hipag, at pamangkin ko na, sa kabila ng malayo ang natapos ko sa pinapagawa sa akin, iginalang nila ang pasya kong tapusin ang Master’s ko (sa galangan, mas maganda pagsasama…).

Pangatlo, sa mga taong nananalangin sa akin. Hindi ko kilala kung sino kayo, pero harinawa’y pagpalain kayo ng Diyos dahil sa positibong panalangin ninyo sa akin.
Pang-apat, sa mga guro (Atty. Lilia Garcia, Dr. Norma Manaloto, Atty. Sabino Cruz, Serfin Peralta (CM), Dr. Pedrito Pereda, Atty. Mario Bravo, Dr. Jesus Ochave, Prof. Lisa Punzalan, Dr. Leticia Catris [naks, kumpleto!])at Pinuno ng Kagawaran (Danilo K. Villena, PhD) na nagtiyaga sa mag-aaral na tulad ko.
Muli, maraming salamat sa inyo.

Sa mga nagtapos kagaya ko, binabati ko po kayo!!!

************************************************************************************
Habang dinaraos ang Graduation, meron akong napansin. Ang Pangulo ng Pamantasan ay nagbibigay ng kanyang paunang salita bago ang Panauhing Tagapagsalita. Napansin ko kung paano punahin ang puntong Bisaya o “ Visayan accent” ng Pangulo. Ang isa sa katabi ko ay natatawa na may halong konting panlalait. Ang nasa likuran ko ay nagbibilang ng puntong Bisaya at medyo natatawa. Ito po sana ay ayos lamang dahil hindi na bago sa akin ang pinagtatawanan ang punto ng may punto. Ang naasar ako ay may laman ang mga sinasabi ng Pangulo. Bukod pa dito, pinuna pati kung ako pawisan. Sa madaling sabi, may pagka“pessimist” o mapunahin.

Ang Pangulo ng Pamantasan, oo nga’t malaking tandang pananong kung paano siya naging Pangulo ng Pamantasan, sa kabila ng hindi siya nakatapos ng PhD, Ed.D., atbp. Marahil ang sasabihin natin ay “nasa isang Pamantasan siya…dapat ayusin niya ang pananalita niya…” Subalit hindi ba natin naririnig ang mga pagpuna natin?
Ikaw ba ay nakaranas ng magtrabaho? Ikaw ba ay nakaranas ng mangasiwa ng isang pangkat? Ikaw ba ay naging Principal, Puno ng Kagawaran, Director, Dekano, atbp? Ikaw ba ay naranasan na mamuno ng isang barangay, bayan, lungsod, lalawigan, bansa? Hindi na ako magtataka kung bakit ayaw ng iba sa ating mamuno, dahil ayaw nating mapuna kagaya ng pagpuna natin.

Nawa ay huwag po nating ikakatisod ang mga sinabi ko po. Maging mahinahon at maayos nawa na tanggapin ang mga katanungan at mga nabanggit dito.
Ang sa akin lamang po, subukan naman po nating maging positibo...kahit kaunti. Maniwala kayo, maganda ang magiging resulta.

76 araw mula ng...

2009-03-16T17:22:00.000-07:00

76 araw na ang nakakalipas simula ng bumalik ako sa lugar na tinuturing ko “ikalawang tahanan”. Kung ang sinaabi ng Nanay ko ay tama, nandun nung mga 3 taon pa lamang ako. Ito ay walang iba kung hindi ang simbahan na kinaaniban ko. Sa higit na 2 taon ng aking hindi pagpapakita doon, may mga nagbago. May mga hindi na ako kilalang kabataan. Dati, pag ako’y nagbibiro, may mga kabataang hindi natatawa sa akin. Ngayon, may mga kabataang parang hindi mo alam kung ano ang iniisip sa tuwing ako ay nagbibiro. Malamang ay hindi na talaga bagay sa akin ang “birong kabataan”. Tawagin niyo na po akong matigas ang ulo subalit ang edad na 28 ay masasabi pa ring “bata” (marahil ay inuunahan ko na lang ang magsasabing “ang bata mo pa”). Bata para sa isang middle level position, marahil matanda na para sa grupong kabataan. Kung dati ay parang dayuhan ako sa sarili kong bayan, parang mas naging ganun (sana ay mali ako).
Madalas, ako pa ang kinailangang lumapit para may makausap ako, kahit na hindi maipagkakaila na mas matanda ako sa nakakaraming kabataan (hindi ko isasama ang mga magulang ng simbahan dahil ang nakakarami sa kanila ay kinakausap ako). Ako na po ang nagkusa. Ako na lang ang lumalapit at nakikipagbiruan. Hindi ko rin po sila masisisi – may kanya-kanyang barkadahan eh. Hindi ko rin po sila puwedeng pilitin – ang tao ay may kalayaang pumili ng kanilang kaibigan, kasundo, kabiruan, kahit pa ba sabihin nating ang pinili nila ay parang hindi magiging magandang impluwensiya sa kanila. Mabuti na lang po at may mga kabataang kasundo din ako. Sa katunayan, ang bagong youth leader ko ay kasundo ko. Pagdating sa kapatiran, hindi ko po ugali ang magsuplado. Hindi ko ugali yung “kung ayaw niya sa akin, ayaw ko din sa kanya”. Madalas kasi, kung sa loob ng simbahan ay ganito ang pananaw mo, hindi ka mamamansin KAHIT NA WALA KA PANG KATIBAYAN NA AYAW TALAGA SA’YO NUNG TAO. Sa loob ng pamantasan, nakikipagsagutan ako sa kaklase ko, kahit babae pa, kung may hindi kami pinagkakasunduan. Ngunit hindi ko ito ginagawa sa kapatiran.
Alam niyo po, siguro sa iba sa inyo, (lalo na ang gumon sa career, mga mamahalin o mumurahing bagay, at iba pa) ay mababaw ang mga sinasabi ko dahil wala ang puso ninyo sa mga bagay na tinutukoy ko ngayon, pero para sa akin, malaking bagay ang salitang “kapatiran” sa akin. 16 taon na po akong mananampalataya, natutunan ko na pong ibaba ang “expectations” ko sa mga kapwa kapatid. Sila, kagaya ko, ay magbabago lamang sa biyaya ng Diyos.
Kahit papaano, hindi po madali para sa akin ang dumalo sa simbahan na kung saan ako ay lumaki. 10 kilometro mahigit ang biyahe mula sa amin hanggang doon. Umpisa pa lang yun. Pag tuwing pagkatapos ng samba, kung hindi pa ako lalapit, hindi pa ako kakausapin. Kung may lumapit man, madalas ito ay para utusan, ipakumusta kesyo ang Nanay ko, Kuya ko, o Tatay ko, humiling ng donasyon atbp. Minsan tuloy, balak kong bigyan ng regalo ang mas mauunang bumati sa akin kesa ako ang mauna (napapangiti ako doon ah).
Hindi po ako nagpapaimportante. Ang sa akin po, pinapakita ko lamang po.
Kung magiging praktikal ako, hindi na dapat ako bumalik doon. Maganda ang trato sa akin ng simbahang kumupkop sa akin. Ibang paggalang ang naranasan ko doon. Doon ko lang naranasan na sinuportahan, hindi lamang ng mga kabataan, kundi pati na rin ang mga magulang nila, ang proyekto na ating pinasimuno. Iba silang sumuporta sa youth leader. Mas malapit pa, 2 km lang mula sa amin.
Bakit nga pala bumalik pa ako? Sa simbahang umampon sa akin, kaliwa’t kanan, may kausap ako. Bakit nga pala bumalik pa ako? Prinsipyo po. Utang na loob. Bakit nga pala bumalik pa ako? Dahil hindi na tayo bata na kailangan pang amu-amuhin. Bakit nga pala bumalik pa ako? Dahil hindi ko po sila kayang tiisin, kahit na ang iba sa kanila ay natiis ako. Dahil ang tunay na niligtas ng Diyos, may puso.

karapatan nilang isipin ang gusto nilang isipin

2009-03-01T23:29:00.000-08:00

Napagsabihan na po ba kayo tungkol sa inyong kilos, pananalita, at kakulangan sa tinatawag na “discernment”? Bukod sa mga ito, napagsabihan din ba kayo na mahirap daw ako pagsabihan? Na ang pagtawa mo daw ay pangit? Na ikaw ay ginagawang katatawanan? Na may sariling mundo ka? Na hindi ka daw marunong makahalata kung ayaw sa’yo ng tao o hindi? Kung “oo” ang sagot niyo po,hindi po kayo nag-iisa. Makailang beses din tayong pinagsasabihan ng ganyan. Katunayan nga, may mga pagkakataong inuungkat ito sa tuwing may ibang tao pumupula, pinagtatawanan tayo.
Dahil po sa mga nabanggit, hindi ko po mapigilang maglagay ng post tungkol dito.
Alam niyo po, likas po sa tao ang ayaw mapagsabihan. Kung ikaw ay maayos na tao, hindi ka ngingiti o tatawa pag pinagsasabihan. Kaya nga po, nangangailangan ng “effort”, at tamang pag-uugali para tanggapin ito. Hindi baleng nakasimangot pag-napagsabihan. Ang mahalaga, pumasok sa isip niya ito. Malay niyo po, tinaggap niya ito, nangangailangan lang ng tao mag-isip. Kung sabagay, anu-ano po ba ang tamang kilos pag ikaw ay napagsasabihan? Ang alam ko po, huwag magdadabog (parang bata hehehehe), at kung mainit ang ulo ng taong pinagsabihan ka, huwag mo muna salungatin. Bukod po dito, ano pa po ba?
Ito po ang aaminin ko po: madalas, alam ko po kung ayaw sa akin ng tao, pero nakikipagusap pa rin ako at nakikipagbiruan. May kakulitan din po tayo kasi eh. Hindi po tayo sumusuko basta-basta pag dating sa kaibigan at pakikipagkaibigan. Ang sa akin lamang, nasabi ko man lang sa sarili ko baling araw na gumawa ako ng paraan makaibigan ang tao, subalit ayaw talaga. At bilang mananampalataya at kaanib ng isang Iglesia, ang tangin magagawa mo sa kapwa mo kaanib ay unawain at tanggapin sila bilang sila. Ipagpalagay natin na ikaw ay talagang pinaplastik na lang ng kapwa mo kaanib, gagayahin mo ba ang ganung palakaran?
Sariling mundo? Malamang po. Naniniwala po ako na kung hindi ka binibigyan ng puwang sa kanilang samahan o sa kanilang pagkakaibigan, madalas, wala kang magagawa kung hindi humanap ng paglalagyan sa sarili mo sa mundong ito. Sinubukan po nating makibagay. Sinabukan maging hilig ang ibang hilig nila.
Hinding-hindi mo mapipigilan ang tao sa sasabihin nilang hindi maganda tungkol sa’yo. Ito ang karapatan nilang kailangan nating igalang. Napigilan mo man ang pagsalita niya habang nandiyan ka, wala ka para pigilan silang magsalita at gawin kang ulam sa pananghalian. Kaya nung huli, nabanggit ko na lang, “minsan, wala sa akin ang problema; minsan, nasa pumupuna.” Bakit po? May kilala akong ang hanap buhay ay hindi kaaya-aya sa mata ng tao at mata ng Diyos, subalit may mga kaibigan. May kilala akong may mabigat na ginawa MISMO sa MGA kapwa kapatid, niloko ang ilan, subalit may mga kumakausap pa rin. May kilala ako na kaya sila naghiwalay ng kanyang katipan ay dahil may iba, subalit lalong pinalibutan nung nabalitaan na wala na siyang katipan. Kung tutuusin, may mga ginawa at ginagawa silang mali. Bakit nangyari ito? Ang sagot: tinanggap mo siya bilang siya. Hindi mo mapipigilan magisip ang tao na gusto nilang isipin. Hindi ka si Matt Parkman ng Heroes o Charles Xavier ng X-Men. Ang kaya mo lang gawin ay iwasan o bawasan (kung hindi mo kayang biglain) ang mga bagay na hindi maganda na napuna nila sa’yo.

Pagkawala...pagbalik...2 taon

2009-01-22T17:51:00.000-08:00

Marami pala ang puwedeng magbago kung ikaw ay mawala sa isang lugar ng higit 2 taon. Sa isang pinuno ng isang samahan, mabilis lang yun. Subalit para sa isang nananabik, subalit hindi puwedeng pumunta o tumuntong man lang, mahaba po yun. May mga nagsisilakihan na. May mga tao na hanggang ngayon, taglay nila ang paggalang na akala mo’y nawala na.

May mga kaibigan ka rin na animo’y nagbago din. Mapapaisip ka kung hindi ka manhid o hindi ka utak pera o utak hanap-buhay: nagbago ba sila o ikaw ang nagbago? Minsan, para hindi sumama ang loob, iisipin mo na lamang, “hindi na kami bata. May kanya-kanyang tungkulin kami na dapat gampanan.” Kung ikaw ay kaanib sa isang malaking Iglesia, iisipin mo na lamang, “Maraming dapat gawin ang mga kaibigan kong ito. Wala ng panahon para magtampo o mag-away o mainis. MARAMI ANG DAPAT GAWIN.”

Mahirap man gawin, pero sa mga pagkakataong ito, makakabuti pa rin na ikaw na ang unang lumapit. Oo, mahirap, lalo kung ikaw ang inalis…at pinabalik. Kadalasan, kung sino ang pinabalik, madalas sila ang nilalapitan, bilang paraan para maging palagay uli ang loob. Subalit hindi po yata lahat ay ganun. May mga pagkakataon na ikaw ang mapipilitang lumapit. Ikaw ang kailangan mag-abot ng kamay mo. Ikaw ang unang magbibitaw ng mga magagandang salita…kahit ikaw yung natanggal…kahit ikaw yung pinabalik.

Maraming puwedeng magbago sa loob ng 2 taon. Pero ang tunay na marunong ay pipiliting sumabay sa agos, hindi ng mga usong hindi dapat, kung hindi ng agos ng panahon. Pakatandaan po, 2 taon kang nawala, ngayon ka lang nakabalik (pinabalik), tumanda din ang kaisipan nila, paglago nila ng 2 taon. Hindi ka dapat magtaka. Hindi na sila bata…hindi ka na bata. Hindi tumigil ang daigdig nila nung nawala ka. Sila ay nagkamali at natuto. Nagkamali at natuto. Nagkamali at natuto. Sa loob ng 2 taon, marami ng silang natutunan…gaya ng marami ka ding natutunan nung nawala ka ng higit 2 taon.

Mahirap gawin pero ito ang dapat gawin: ikaw na lang ang humabol. Ikaw na lang ang gumawa ng unang hakbang. Ikaw na lang ang unang makipagusap. Pagpapakita ito na ang pagkawala mo ng 2 taon ay 2 taon din na lumawak ang pananaw mo, mas tumanda ang kaisipan mo, ngunit sa kabila nun, HINDI KA NAGBAGO SA KANILA.

Manigong bagong taon...at iba pa

2009-01-08T18:28:00.000-08:00

Una sa lahat, isang manigong bagong taon! Alam ko pong dapat ay nung nakaraan linggo ko pa dapat sinabi ito. Kaya lang maraming ginagawa sa opisina, kaya ngayon ko lang nadalaw muli ang “lugar” na ito.

Muli…isang manigong bagong taon.

Sa buhay natin, darating talaga sa buhay natin na tayo ay may hindi makakasundo. Tanggapin man natn o hindi, madalas nagkakaroon ng ganitong kaisipan: sino ang may kasalanan at sino ang ginawan ng kasalanan? Sino ang bida? Sino ang kontrabida? Sino ang masama? Sino ang mabuti? Kadalasan, syempre, gusto nating tayo ang bida at hindi ang kontrabida. Tayo ang mabuti at hindi ang masama…kahit man lang sa paningin ng ibang tao. Aminin man natin sa hindi, minsan o madalas, may kaisipan tayong ganun. Kaya nga lalo na’t kung pabilang ka sa samahang pang-relihiyon, pilit mong ipagtatanggol ang sarili mo. Bakit? Dahil ayaw nating magmukhang kontrabida o masama. Bakit? Dahil mawawalan tayo ng kaibigan. Sa ibang kaso, marahil ika-suspinde o ikatanggal mo sa trabaho. Puwede ring ikatiwalag mo sa samahan. Idagdag mo pa dito ang kalikasan ng isang tao na naghahanap ng makikinig sa kanya, kung hindi man siya puwedeng kampihan. Ang tao pa man din ay likas din na hindi puwedeng mapag-isa. Isama mo pa na puwede kang iwan ng taong minamahal mo dahil ikaw ay “masama”.

Diyan papasok ang pagtatanggol sa sarili. Lalo na kung dumating ang punto na para kang itinutulak sa pader. Gusto mo ng tumahimik, gusto ka namang maging magulo. Ayos, hindi ba? Kumbaga, sumusobra na. At pag dumating ang punto na yun, kadalasan ay may magtatanung-tanong. Sa kasamaang palad, may pagkakataon na gusto mong ipagtanggol ang sarili mo, subalit, sa kadahilang hindi mo alam, hindi nakuha ang panig mo. Kumbaga, hindi ka binigyan ng pagkakataong sabihin ang panig mo. Dumating pa ang punto na ikaw na gumawa ng paraan para malaman nila ang panig na hindi ka magmumukhang naghahanap ng kakampi...subalit ni isa, walang nagtanong man lang. Marahil wala silang pakialam sa panig mo. Marahil ay may may nakatatak na sa isipan nila (at ito ay dapat mong igalang).

Alam n’yo po, may mga pagkakataon sa buhay ng tao na wala siyang magagawa kung hindi ang HINDI NA LANG ipagtanggol ang kanyang sarili, kahit meron siyang matibay na katuwiran. Nakakapagod mangatuwiran. Oo nga, karapatan nating ipahayag ang ating panig para makapag-pasya sila ng maayos, ngunit mas maganda kung ang Diyos mismo ang maglahad ng bagay. Kung pakiramdam mo ikaw ay agrabyado (tama ba?), lalabas din ang totoo sa taong gumawa ng hindi maganda sa’yo. Sabihin ko sa’yo, sasambulat ang katotohanan sa mukha niya kung hindi totoo mga sinabi laban sa’yo…at parang kinampihan pa siya dito. Oo nga, hindi aaminin ng tao na mali sila sa pagaakala sa’yo, marahil iibahin pa ang paksa pag yun ang pinaguusapan.

At kung sabagay, ang taong TUNAY NA NAGPAPAHALAGA AT NAGMAMAHAL sa’yo ay tanggap ka kung sino ka. Sa kabilang banda, ang taong TUNAY NA AYAW sa’yo ay hindi maniniwala sa mga sasabihin mo. Atsaka alam ng Diyos ang buong pangyayari sa buhay mo. Siya na bahala sa’yo. Hindi natin sinasabi na dapat na manahimik na lang tayo. Ang atin lamang po ay kapag gumawa ka na ng paraan para malaman nila ang panig mo, at wala pa rin, saka mo sabihin na “mananahimik na lang ako at ipagsasa-Diyos ko ang lahat ng mga ito”. Kung sabagay, kung sinasabi nilang patas sila, kailangan patunayan nila yun sa pamamagitan ng pakikinig sa magkabilang panig, at hindi isa lang.

May talata sa Bibliya na nagsasabing, “Casting all you care upon him; for he careth for you.” (I Peter 5:7) Pakiramdam mo ba ay hindi pinakinggan ang panig mo, kahit alam mong may katuwiran ka? Ilagak mo sa Panginoon Hesus yan. Marahil may pagkakataon na wala Siyang gagawin sa taong gumawa ng masama sa’yo, subalit sigurado ako, ipapakita niya sa’yo ang tamang ugali kung paano haharapin ito.

Si Jose (ang tagapagpaliwanag ng ibig sabihin ng panaginip), na anak ni Jacob, ay isang halimbawa ng naparatangan ng mali. Hinalay daw niya ang asawa ni Potiphar. Hindi ito totoo, pero pinakulong siya. Kung babasahin niyo po ang Genesis 40:14-23, gumawa ng paraan si Jose para makalaya sa pamamagitan ng pakiusap niya sa taong tinulungan niyang unawain ang panaginip nito. Alam na siguro ng iba ang kuwento. Sa medaling salita, ang Diyos din ang nag-angat sa kanya, at ginawa pa siyang tagapamahala sa Egypt.

Kaibigan, kung hindi ka nagkaroon ng pagkakataon na sabihin at ipagtanggol ang panig mo, may Diyos na nakakaalam at nakakaunawa ng mga ito. Ilagak mo ito sa kanya. Siya na ang bahala. At kung ikaw ay pagpalain Niya dahil alam niya ang buong katotohanan, huwag nating ipagyabang at ipamukha sa taong mali sila, at nasa katuwiran ka. Lalo lamang nilang hindi makikita ang pakiusap ng Panginoon sa kanila. Hindi mo kailangan ng pag-ayon nila o ang pag-amin nilang nagkamali sila sa hinala sa’yo. Sapat na ang pagpapala ng Panginoon sa buhay mo. Sapat na si Kristo. Sapat na na ang Diyos ay alam ang buong katotohanan. Ano ang gusto mo, ang pagsang-ayon ng tao sa’yo subalit ang Diyos ay hindi ka naman pinagpapala o ang iilang tao lamang ang umayon sa’yo subalit nandun ang pagpapala ng Diyos. Naniniwala pati ako, kalaunan, makikita din ng tao kung ano ang kabutihang meron ka (sa biyaya ng Panginoon).

Dayuhan

2008-11-10T00:08:00.000-08:00

Pag sinabing dayuhan ka, ibig sabihin ay hindi mo lugar ang isang lugar na napuntahan mo o tinitirhan mo. Hindi ka taga-rito.

Sa mundo ng komiks, maraming bida at kontrabida na masasabing dayuhan o alien. Sa mundo ng Marvel, nandiyan si Silver Surfer, Thanos, Galactus, mga Skrulls at mga Kree, atbp.

Sa mundo naman ng DC, sino ba ang hindi nakakakilala kay Superman? Isama na rin si Martian Manhunter, Darkseid, Orion, Lightray, Scott Free, atbp. Ang kapangyarihan ni Green Lantern ay dayuhan ang nagbigay.

Ang kuwento sa buhay ni Superman ay alam na alam na natin. Marahil ay nag-iba-iba na ang kuwento sa paglipas ng panahon, ngunit isa lang ang nananatili: na siya ay taga planetang Krypton, isang planetang na nagunaw, dinala sa planetang daigdig (nung sanggol pa siya) sa pamamagitan ng isang sasakyan, pinalaki ng mag-asawang Kent. Lumaki sa Smallville, nagtatrabaho sa Daily Planet. Ang pinakasikat na bersyon ng kuwento ay pinili ni Superman na ipagtanggol ang planetang kumupkop sa kanya – ang Planetang Daigdig. Halos din ang istorya ng buhay ni Martian Manhunter o tinatawag ding J’onn (tama ba ang pagsulat ko?).
Sila ang mga halimbawa ng mga dayuhang, sa kabila na hindi sila taga-Daigdig, pinili nila ipagtanggol ito, at kalaunan ay mahalin ito.

Ngayon, umalis tayo sa daigdig ng kathang isip ng DC at Marvel. May mga dayuhan din sa ating bansa na nanatili dito sa Pilipinas para mamuhunan sa negosyo, mag-aral, at, mag-umpisa ng gawain (para sa Panginoon).

May mga dayuhan napunta sa isang lugar dahil ang huling lugar na tinirhan niya ay nawala na. May mga dayuhan ding napunta sa isang lugar dahil hindi na siya katanggap-tanggap sa huling lugar na napuntahan niya. May dayuhan (o dayo) naman na lumipat ng lugar dahil sa dating lugar na naroon siya, kahit pagkapilitan niya o lumuha man siya ng dugo, ay hindi siya puwedeng tanggapin dahil marahil sa mga nakapalibot na alituntunin o batas sa lugar na yun, o dili kaya ay may mga ilang tao o isang tao na gumagawa ng paraan na hindi makabalik sa lugar na sinasabi mong dating tahanan.

Bilang dayuhang napunta sa isang lugar o grupo, dalawa lamang ang puwede mong pagpilian: gumawa ka ng mabuti/tama sa lugar na dinadayo (o lugar o grupo na kumupkop sa’yo) mo o kaya ay gumawa ng masama/mali.

Pero ang mahirap ay, sa abot ng iyong makakaya, gumagawa ka ng mabuti at tama subalit sasabihin sa’yo na, “hindi ka taga-diyan.” Mas maganda pang tignan ang dayuhan na gumagawa ng mabuti at tama kaysa sa hindi dayo, subalit sakit lamang siya ng ulo. Paano kung ang dayuhan ay hindi makabalik sa kadahilanang hindi siya puwedeng bumalik dahil may pumigil sa pagbalik niya? Pipigilin mong gumawa ng mabuti sa lugar ng taong kumupkop sa kanya? Sisirain mo ang kanyang kalooban sa pagsasabing, “hindi ka nararapat diyan” o “hindi ka taga diyan”?

Marahil tayo ay dayuhan din…o may kilala tayong dayo sa lugar natin…gumagawa ng mabuti o tama (basta tunay)…HUWAG PO NATIN SIRAIN ANG KALOOBAN NIYA. MABUTI NGA’T GUMAGAWA NG TAMA AT MABUTI. KUNG SIYA MAN AY MINAHAL NG TAO SA KABILA NG HINDI SIYA TAGA DOON, ITO AY DAHIL ANG DAYUHAN NA YAON AY MINAHAL ANG MGA TAONG NAGKUPKOP SA KANYA.

AT KUNG ANG DAYUHAN NA YUN AY DATING TAGA-SA INYO, HUWAG NAMAN PO KAYONG MANIRA NG KALOOBAN NG TAO. KUNG ITO AY INYONG GAGAWIN, MARAPAT LANG NA KUPKUPIN SIYA NG IBANG TAO DAHIL SA PINAPAKITA NINYONG KAUGALIAN, PARANG GINAWA NINYO SIYANG DAYUHAN SA SARILING LUGAR. ATSAKA GUMAWA BA TAYO NG PARAAN UPANG KUPKUPIN SIYA PABALIK O NAGTIKOM BIBIG LANG TAYO SA LAHAT? KUNG ITO AY ANG PANGALAWA, MANAHIMIK KA NA LANG.

SA HALIP, MATUWA TAYO NA MERONG DAYO O HINDI TAGA SA ATIN NA GINAGAWAN TAYO NG MABUTI, NAGMAMALASAKIT NA PARA BAGANG TAGA SA ATIN SIYA. HINDI PO SA LAHAT NG PAGKAKATAON NA MAY TAONG GAGAWA SA ATIN NG MABUTI, MAPA-DAYUHAN MAN O SA ATIN.

Nakakatawa...subalit madilim

2008-11-06T21:15:00.000-08:00

Marahil napanood mo na ito sa TV...nabasa sa aklat...marahil may kilala kang tao na ganito...marahil kamag-anak mo ito...marahil magulang o kapatid mo siya...marahil ang tinutukoy ko ay ikaw mismo.

Ang sinasabi ko po ay ang tao na pinaghahabol ng batas...o fugitive. Hindi po, hindi po natin kakampihan ang nagkamali sa post na ito. Ang tama ay tama, ang mali ay mali. Hindi rin po natin iisa-isahin ang mga krimen na nalalaman natin. Hindi ko rin iisa-isahin ang mga ginagawa na mali. Marahil tayo ay nagkamali dahil dala ng pangangailangan. Marahil dahil uminit lang ang ulo natin. Marahil ipinagtanggol lang natin ang sarili natin. Ngunit meron tayong batas na umiiral sa bansa natin. Hindi ko rin po paguusapan ang palasak na paksang "sistemang bulok". Gaya ng sinabi ko, palasak na ito.

Ang post na ito ay hindi lamang po tumutukoy sa krimen na nababalitaan natin sa mga pahayagan araw-araw. Tinutukoy din inyong lingkod yung mga pagkakamali na nagagawa natin sa mga taong kilala natin. Marahil ay umutang ka at hindi nagbayad. Marahil ay may kaibigan kang tinalikuran. Kung ikaw ay pinuno ng samahan sa loob ng simbahan, marahil may kasalanan kang nagawa na sukat ikasira ng pangalan mo at pangalan ng simbahang kinaaaniban mo.

Pero ito po ang malinaw: pag ikaw ay nagkamali at nagkasala, walang ibang daan kung hindi ang daan ng pag-amin sa pagkakamali. Hindi po tayo dapat magturuan o magsisihan. Hindi po gusto ng Diyos ng pagiging palalo (ma-pride). Kung anuman ang ipataw sa'yo ng tao, wala kang magagawa dahil lahat ng bagay na ginawa, may kapalit. Nakalusot ka man sa batas ng tao, sa batas ng Diyos, siguradong hindi. Kung ikaw man ay umamin ng pagkakamali at pinagdusahan mo ito, subalit ganun pa rin ang tingin ng tao sa'yo, wala rin po tayong magagawa. Bunga ito ng ginawa nating pagkakamali. Ang mga sinabi ko po ay para sa lahat ng klase ng kasalanang nagawa sa mata ng tao at Diyos.

Ngunit ito ay pinagsisihan mo at napagdusahan naman, sigurado ako na patatawarin ka ng Diyos (ang tinutukoy ko po ay yung tunay na pagsisi).

Ngayon, ito po talaga ang tutumbukin natin ngayon...

...nakakatawa subalit maaaring mangyari sa'yo...
...marahil kalikutan ng utak lang ito...
...o dulot lamang ng paghihintay ng inyong lingkod ng oras ng labasan sa trabaho...

...tanong lamang po...
...paano kung ikaw ay isang taong nagkamali o nagkasala, at dahil inamin mo ito, handa kang pagdusahan ang mga bagay-bagay (dahil nga, inaamin mong nagkamali ka at nagkasala), subalit ikaw ay hindi pinapayagan gawin ang mga bagay na yun?

Nakakita na po ba kayo ng taong nagkasala, gusto ng magpaposas, ngunit tumanggi ang pulis na posasan siya at sinabing, "sige, magtago ka uli. Ayaw ka pa naming hulihin"? Medyo nakakatawa hindi po ba? Hindi po bale sana kung kaya ayaw kang hulihin ay dahil pinawalang sala ka

Nakakita na po ba kayo ng tao na dahil sa sukdulang galit niya at hindi pagpapatawad sa taong ginawan siya ng pagkakamali ay hindi pumapayag na hulihin siya at posasan?

Medyo nakakatawa marahil kung iisipin...
...nakakainis o nakakaasar din kung inis talaga kayo sa sumulat...

Pero alam niyo po ba na maaaring mangyari ang mga bagay na yaon?

Maniwala po kayo. Para matapos na...hehehehe...

mga katuwiran bakit hindi nakakapag-date

2008-10-19T20:30:00.000-07:00

Kamakailan lamang, may nabasa ako tungkol sa mga dahilan ng mga binata at dalaga kung bakit hanggang ngayon ay wala silang katipan (bf o gf). Ang pinagmulan nito ay nakasulat sa wikang banyaga, pero gusto ko itong ibahagi sa wikang Filipino. Aaminin ko, malaki ang pagkakaiba ng pinanggalingan nito at ng sa akin. Pagpapatunay lamang ito na hindi ako nag-iisa sa aking pananaw sa mga taong ganun. Ito-ito daw ang mga kadahilanan, at ito ay magandang pang-tapat sa mga dahilan na yan:

1) Walang lalaki/babae na babagay dun sa lugar namin – May kilala akong teacher na nung nakipaghiwalay siya sa kanyang katipan at siya ay malungkot, ay sinubukan kong yayain siyang lumabas. Bigla siyang bumanat, "sige…KASAMA MGA CO-TEACHERS KO". May kilala din ako sa business school na lagi niyang sinasabi na malas siya sa lalaki. Subalit simula nung nakaramdam na medyo lumalapit ako, nailing siya. Lahat ng kaklase ko sa loob ng klase, kinausap, LIBAN SA AKIN. Subalit siya ang madalas magsalita sa klase na wala daw nagkakagusto sa kanya. Ito din ang madalas na katuwiran ng mga kadalagahan at kabinataan sa mga hindi Katolikong simbahan. May alam kong simbahan na nasa 100 ang mga kabataan o higit pa, pero may mga nagsasabi pa rin na hindi sila makahanap. Ano ang ibig kong sabihin? Kaibigan, hindi problema ang lugar kaya hindi ka makahanap ng katipan, ang problema ay ang ugali mo at pananaw mo sa ibang tao. Marahil ay iba ang tingin mo sa kalalakihan doon. Dahil lamang sa kuwento ng isang kapwa babae ay lahat ng lalaki sa simbahan na yun ay dinamay mo na. Uulitin ko, wala sa lugar yun, nasa pananaw mo yun. Kung ikaw ay nasa simbahang Baptista na kagaya ko at lalo na kung ito ay malaki, hindi katuwiran ang lugar. Kung hindi ka makahanap sa simbahan mo, maghanap ka sa ibang simbahang Baptista din. S’yanga pala, yung nabanggit kong teacher? Kamakailan lamang ay nagtext sa akin, nagsasabi na 30-mahigit na siya, dalaga pa rin daw siya. Hindi ko napigilang sagutin ng ganito: "Palibhasa, ang mga lalaking nagkakagusto sa’yo, AYAW MO." Bastos ang dating sa mga babaeng hindi nakakakilala sa akin. Subalit kaunaunawa naman kung alam ninyo ang puno’t dulo bakit ko nasabi yun. May kaibigan ako na ngayon ay nagtatrabaho bilang auditor. Inamin niya sa akin na siya ay naghahanap (babae siya). Hiniling niya sa akin na ihanap ko daw siya. Mabuti na lang at may kaibigan akong lalaki na walang katipan. Pinakilala ko sa bawat isa. 2 beses silang lumabas. Marahil nagging sila. Marahil hindi. Marahil naging malapit lang silang magkaibigan, pero hindi naging magkatipan. Anuman ang dahilan, ang maganda ay sinubukan nila.

2) Napupunta ako sa maling lalaki/babae – marami din akong naririnig na ganito, malas daw sila sa babae/lalaki o malas daw sila sa pag-ibig. Una, walang malas at suwerte. Pangalawa, malaki ang posibilidad na lagi kang pumupunta sa lugar na kung saan ay siguradong magkakamali ka ng pipiliing lalaki/babae. Simpleng halimbawa: ayaw mo ng taong laki sa simbahan, dahil, aminin mo man o hindi, natatakot kang mainip sa buhay (at gusto mong gumala,mag-party, makipag-inuman, mag-beach na maipapakita mo ang iyong sexy/matikas na katawan [na bawal sa mga lalaki/babae na laki sa simbahan], atbp). Ano gagawin mo? Hahanap ka sa bars, sa gig, sa beach, atbp ng lalaki/babae, na mas malaki ang posibilidad na makakahanap ka doon ng lalaki/babae na loko. Aminin mo na: kaya ka napupunta MADALAS sa maling lalaki/babae ay dahil sa likod ng utak mo, mahilig ka sa lalaki/babae na loko (naalala niyo ba yung "Ang Tipong Kong Lalaki…Maginoo, pero Medyo Bastos"?) Aminin mong nababagot sa mga mababait at mukhang mabait. Kaibigan, kung naghahanap ka ng matinong makakasama sa buhay, ibahin mo ang lugar na paghahanapan mo.

3) Wala akong oras para sa mga bagay na yan – May kilala akong teacher na nasa bandang 30 na. Maganda, matalino, mataas ang pangarap (walang masama doon). Sinubukan kong makipag-kaibigan (kami ni Amie ay nagkakapalagayan na ng loob, kaya malabong liligawan ko siya), pero sinasara niya lagi ang usapan. Kesyo may gagawin daw siya. Sinabi din niyang may katipan siya. May kilala din akong Teacher din, nasa 36 o 37 na yata siya. Aminado siya na kaya wala siyang katipan ay dahil napunta ang oras niya sa kamag-anak niya. Kaibigan, lahat po tayo ay binigyan ng 24 oras. Pantay-pantay ang oras na binigay sa bawat isa, nakasalalay sa atin kung saan natin gagamitin ito. Kung ikaw ay pamilyado, nasa sa iyo yun kung hahayaan mo ang pamilya mo at uubusin mo ang oras mo sa trabaho para mapabilis ang promotion o gugugulin mo ito sa mga anak mo. Ganun din sa paghahanap ng makakasama sa buhay. Kailangan mag-laan ka talaga ng oras para mahanap siya. Ganun talaga.

4) Hindi ako makikipag-date hangga’t ganito o ganyan – Naalala ko ang teacher ko sa computer nung high school (mga 1996 o 1997 yata nung itinanong sa kanya ito) nung tinanong siya bakit hanggang ngayon ay wala pa siyang katipan, ang sagot niya ay, "meron pa siyang gusting abutin". Ang huling balita ko, wala pa rin siyang katipan. Tuloy, yung iba ay may hinala na siya ay…alam niyo na...(huwag naman!).

Sa madaling salita, kaibigan, aminin mo na lang na ayaw mo pang magkarelasyon. Yun lang. Sinabi ko ito at inamin ko na masyado akong nilibang sa mga bagay-bagay kaya 2 taon akong walang katipan. At sinabi ko din na kaya hindi pa ako handa ay dahil may inayos lang ako na problema. Nung napansin ko na matagal bago pa ito maaayos, nagpasya akong magtapat sa babaeng lagi kong kasama sa mga lakad-lakad. Ngayon, kami na. Yung problema na binabanggit ko? Hindi pa rin ayos, dahil may ayaw makipag-ayos. Ipinaubaya ko na yun sa Maykapal. Hanggang ngayon, hindi ko masasabi na siya na talaga. Hindi naman tayo binigyan ng kapangyarihan malaman ang hinaharap. Ang hirap lang kasi, laging babaero/lalakero ang tingin sa’yo pag paiba-iba ka ng katipan. Huwag kang makipag-date dahil lamang gusto mo hindi ka napagiiwanan. Makasarili ka pag ganun. Makipag-date ka dahil may posibilidad na siya ang makakasama mo habang buhay. Kung nagkamali ka ng pinili, ganun talaga. Kahit si Bill Gates nagkakamali, samantalang 1498 out of 1500 ang nasagutan daw niya ng tama sa SATs niya! Ano ang pakialam nila kung tawagin kang babaero/lalakero? Totoo ba? Kung hindi, hayaan mo sila at malamang sa malamang, hindi ka naman bibigyan ng tamang lalaki/babae ng mga yan. Ngawa lang sila ng ngawa (taray). Hangga’t ginalang mo ang pagkatao ng babae/lalaki, kahit maraming dumaan sa buhay mo, walang problema. Naging padalos-dalos lang tayo marahil kaya ganun, pero hindi tayo nanloko. Yun ang mahalaga.

Sa bawat date, pakaisipin lang ang simpleng pamantayang ito: huwag mong gawin sa kapwa mo ang ayaw mong gawin sa’yo. Bahala na kayo kung ano ibig sabihin para sa iyo ng katagang yan. Huwag matakot makaranas na magkamali...hangga't natuto ka dito, at hindi sinadyang magkamali, ayos lang yun!

Isang Comic Strip para sa isang blogger/author

2008-10-09T19:40:00.000-07:00

Ito po ang isa sa mga serye ng comic strips na ipinangako ko sa isang kaibigan sa blogging community. Siya po yung nasa strip, ako po yung kausap niya sa katauhan ng isang sa mga tauhan ko sa GradS Tayo na si Nathan "Bugoy" Torres.

Totoo po. Siya yung author ng librong blog (o "blook" daw sabi niya) na pinamagatang MEMOIRS OF KLITORIKA. Tama, hindi puwede sa bata, isip bata, at gumagawa ng bata...hehehehe...

Aminin ko po, hindi ko po ipapabasa sa mga youth member ko ang libro, pero ito ay ipapabasa at ipapamalita ko pa sa mga dating kaklase sa Pamantasan.

Sige po. Sana ay magustuhan ng author ng libro ang ginawa kong strip (nakapilipit ang daliri ko...hehehe)

Ang Pagkamuhi sa Matatalino at Katalinuhan (huling bahagi)

2008-10-08T21:42:00.000-07:00

ANO PO ANG GUSTO KONG PARATINGIN SA MGA NABANGGIT KO PO NA UMABOT SA 3 posts?

Huwag niyo po sanang bigyan ng masamang kahulugan ang mga nasusulat. Ang sa akin po ay ganito: ang utak natin, tulad ng katawan, ay dapat palakasin at mangyayari lamang ito kung ito ay gagamitin natin. Tignan niyo po ang mga taong palabasa at maraming nabasa, madalas sila po ang hindi agad nagiging ulyanin (madalas nga, hindi sila ulyanin). Ang pagbabasa ng aklat ng ibang bansa (kung alam mo wika nila) ay pagpapalawak ng pangunawa kung paano sila mag-isip. Kahit sa Bibliya, lalo mo lang mauunawaan ang ibang talata doon (bukod sa udyok ng Banal na Espiritu) kung malaman mo ang kultura ng bansang pinagmulan ng mga nasusulat sa Biblia – ang Gitnang Silangan (Middle East). Paano mo ito malalaman kung hindi ka magbabasa o hindi mo gagamitan ang intelligence mo UPANG MAGTANONG (hindi magyabang) sa mga taong nakakaalam ng kultura sa Gitnang Silangan? Ang pagtatanong ay isang uri ng gawaing nagpapatalas ng utak ng isang tao.

Sa mga taong namumuhi sa mga matatalino: HUWAG KAYONG MANGHUSGA! Tao din sila. Nasasaktan, nagagalit, pero marunong ding magmahal (minsan labis pa). Huwag naman kayong magsabi na mayabang ang taong matatalino. Tanda po yan ng sobrang kawalan ng tiwala sa sarili at aminin niyo man sa hindi, kayo ang mayabang kapag ganun ang kaisipan ninyo! Hindi po lahat ng matatalino ay mayabang. Ang kayabangan ay likas sa puso ng LAHAT NG TAO (Ang pagiging mababa ang loob ay hindi po likas sa atin, ito po ay naituturo ng kapwa tao at panahon). Kung matalino man ang isang tao, huwag kayong mag-alala, may katangian kayo na wala siya, may katangian siya na wala kayo. Ganun lang ka-simple yun. HUWAG NAMAN DIN PONG IPAMUKHA NA ANG MATATALINONG TAO AY TANGA SA IBANG BAGAY (halimbawa: madali daw umibig, madali daw maisahan). HINDI PO LAHAT NG MAGANDANG KATANGIAN AY IBIBIGAY NG DIYOS SA ISANG TAO. AT BAKIT TUWANG-TUWA KAYO PAG NAISAHAN NIYO SILA?! Pakiramdam niyo STREET SMART kayo? Lalo niyo pinatuyan na mas mayabang kayo kesa sa mga matatalinong taong kilala ko.

Sa mga tao namang humahanga sa matatalino: subukan ninyo ding matuto sa sarili ninyo. Malamang hindi natin sila kayang pantayan, pero kahit papaano ay may natutunan tayo. Tandaan: ang pagtatanong sa mga bagay na hindi alam ay hindi lamang isang gawain nakakahasa ng utak at kaalaman; tanda din ito ng TUNAY NA KABABAANG LOOB AT PAGTANGGAP NG KATOTOHANANG HINDI NATIN ALAM ANG LAHAT.

Sa mga matatalino: matuto naman po tayong mag-ayos ng ating sarili. Magtanong tayo sa mga taong marunong magdala ng damit. Kaya minsan, naiilang din sila kasi parang nabuhay ang hitsura ni Einstein sa atin (si Nikolai Tesla daw ay napakasinop sa hitsura)! Makisalamuha tayo. Oo, sasablay tayo, pero ang maganda, gumawa tayo ng paraan, hindi ba? Ang katalinuhan na meron tayo, ipamahagi, huwag sarilinin. Pag may nagtatanong at alam mo naman, sagutin mo. Pag hindi mo alam, AMININ MO MUNANG HINDI MO ALAM, HINDI YUNG ITUTURO MO AGAD SA INTERNET. Kaya nasasabihang mayabang dahil sa ganun eh! Matutong tanggapin ang katotohanan na kanya-kanyang larangan magaling ang tao. Nangyari lang na matalino kayo! Huwag manlait ng kawalang kaalaman ng ibang tao.

Maraming salamat po sa pagsubaybay sa 3-bahaging ng post ng paksang ito.

Ang Pagkamuhi sa Matatalino at Katalinuhan (2)

2008-10-07T21:50:00.000-07:00

Ayon din sa aking nabasa, ang Pangulo ng Estados Unidos na si George W. Bush ay medyo ganun ang pagiisip. May pag-iisip kasi na ang mga matatalino ay grupo ng mga elitista na kumikilos upang paumunuan nila ang isang bansa (isa din sa mga kaisipan ng Populism). Hindi po maitatanggi: may mga matatalinong tao na ang gusto ay pamunuan ang isang bayan, minsan isang bansa, at ang masaklap, may mga grupo din ng mga taong matatalino na gusting hawakan ang buong mundo (marahil ay ito ang binabanggit ng Bibliya na Antikristo). May alam akong tunay na nangyari sa Amerika na may babae siyang pinatay (sa pamamagitan ng lason). Sa kahabaan ng imbestigasyon, natuklasan na ang taong yun ay kaanib sa isang samahan ng mga matataas ang IQ (hindi po Mensa). Ayon sa pagkakatanda ko sa kuwento, gusto niyang mawala ang mga hindi matatalino. Mga kaibigan, para sa akin, hindi po iyun katalinuhan, kabaliwan nay un. Oo nga’t matalino ang kriminal na yun, pero ang kayabangan at kabaliwan niya ay ibang istorya na po.

Sa loob naman ng simbahan, may mga prinsipiyo din ng anti-intellectualismo. Isa sa magandang halimbawa ay ang pagbawal ng pinuno ng samahan na basahin at saliksikin ang Biblia (sila lang daw). Sa mga simbahan naman na pinapayagan na Biblia ang pinaka-awtoridad nila pagdating katuruan at pamumuhay, may ibang uri ng anti-intellectualismo. Halimbawa, nagkaroon ng kaisipan na kapag ikaw ay kaanib sa School Organization, ikaw ay malayo na sa Panginoon. Oo nga’t maraming kabataan ang lumayo sa Panginoon dahil sa pagiging aktibo sa School Org kesa sa Simbahan (ang isang kabataan naming ay ikina-abroad na ang hindi pagsimba simula nung naging kolehiyo siya dahil sa teatro [iskolar pati yata ng teatro]), pero dahil sa School Org nila nilagay ang puso nila, hindi dahil MISMO sa School Org (walang pinagkaiba yan sa taong napalayo sa Diyos dahil sa bisyo). Isa pang halimbawa ng anti-intellectualismo sa loob ng simbahan ay ang pagsasabi ng MAYABANG sa taong Inglisero (English speaking, hindi ko alam ang titik nun sa wikang Filipino). Isa rin po yan sa dahilan kung bakit nag-pasya akong lumikha ng Tagalog na blog bukod sa matagal-tagal ko ng English blog: DAHIL SA BALUKTOT NA KAISIPAN NA YUN. Ang sabi ko nga sa unang post dito, wala sa wika ang kayabangan. Mayabang ka kung nag English ka, pero hindi mo naman itinuro ang kahulugan nito. (Ngayon, ang isang simbahan na alam ko ay napapaisip na rin na kailangan na ring mag-ensayo ng wikang Ingles, dahil dumadami ang kaibigang banyaga ng simbahan na yun. YAN ANG SINASABI KO!)
Oo. Maririnig natin sa ating mga pulitiko. Debate dito, debate doon. Wikang banyaga ginagamit (iba na style ngayon, pagalingan magsalita ng Tagalog KUNG may media, para mukhang humble, pero halata pa ring batuhan ng utak). Oo. Nakakatawa ang mga “nerds”, “geeks”, “eccentrics”, “weirdos”. May mga isipin silang minsan hindi maunawaan ng tao, kaya nasasabing BALIW o kaya BRENDA(mage) o kaya BATANG MENTAL. Nakakatukso kagatin ang prinsipyo ng anti-intellectualismo dahil sa mga taong ginamit ang talino nila para manlamang ng kapwa. May alam kong nangyari na graduate ng isang Kolehiyong sikat (clue: member ng NCAA). Matalino siya at magandang lalaki. Ang dami niyang naisahan na mga babae at ang masaklap? Nai-kama pa niya yata (matindi yun ah…sarap ipakagat sa langgam…heheheh). Isa sa ginagawa niya? Magpanggap na tauhan ng Congressman. Nung nabalitaan ko yun, galit na galit ako. Bakit? Lalo na naman sasabihin ng anti-intellectualists na TAMANG TAMA sila.

Ang Pagkamuhi sa Matatalino at Katalinuhan (1)

2008-10-06T23:07:00.000-07:00

Habang ako’y sumisilip sa isang website, hinanap ko ang palabas na “Idiocracy” na dinirek ni Mike Judge. Napanood ko ito 2 beses. Para sa akin, nakakatawa yun. 2 tao na, dahil sa nakaligtaan at napabayaan na eksperimento, ay nagising matapos ang 500 taon na pagkakatulog. Napunta sila sa taong 2505. ANg isang karakter dun, si Joe (Luke Wilson), ay may napansin: ang mga tao ay naging bobo. At napansin din niya ang mga salita ng tao ay parang puro salitang kalye, at kapag siya ay nagsasalita, napapagkamalan siyang malamya o parang bakla (“fags”).

Ang palabas na Idiocracy ay magandang halimbawa kung paano pinapakita ang kaisipan na kung tawagin ay “anti-intellectualism” o “ang pagkamuhi o kawalang tiwala sa mga matatalino at matatalinong layunin o bagay.” Ayon sa aking nabasa, tatlo daw ang maaring pagmulan ng “anti-intellectualism”: 1) relihiyon, 2) mala-diktaduryang pulitika, 3) “populism” (o pagiging “sobrang maka masa”). (Ang pagpapaliwanag pa sa mga bagay na ito ay lalong magpapahaba lang po sa mahaba na post ko kaya lalaktawan ko na ang mga nabanggit). Malawak na paksa ito. Kasi saklaw nito ay paaralan at pamantasan, pulitika, atbp.

Alam niyo po, tanggapin man natin o hindi, merong anti-intellectualism din sa lipunan na ating kinapapabilangan DITO SA PILIPINAS. Daanin ko po sa kuwentong ito:

Simula pa noong bata pa ako, kahit sa loob ng paaralan, mula mababa hanggang mataas na paaralan, hindi ko na nakakitaan ng magandang pagturing pag ikaw ay nasabing matalino. Nung ako ay high school, laman ako ng paligsahan. Hindi ako kasali sa anumang uri ng isports dahil ang “ayaw ng isports sa akin”. Kaya sumali at isinali ako sa paligsahan tulad ng quiz bee, choir, persuasive speech. Habang ang mga kababaihan at nakakaraming tagahanga ay nasa track and field oval, gymnasium, atbp, ang inyong lingkod ay nagtatalumpati sa harapan ng mga hurado at ilang mga tao. At dahil hindi ganun karami an gaming delegado, madalas ang aking coach ang kasama ko at nagsisilbing “fan” ko. Wala po akong sukdulang sama ng loob sa aking mga kaklase at kamagaral na mga atleta, pero naroon ang katotohanan: bahagi ng isang minorya ang isang taong mahilig sa mga bagay na tungkol sa pagbabasa (liban kung ito ay kailangan para ipasa ang kurso), pagtatalumpati, atbp. Sa madaling salita, mga bagay na ginagawa ng mga taong may interes sa matatalinong bagay. Nung high school pa ako, ang pinakamaraming fan ay mga manlalaro. Ang mga matatalino at gustong tumalino? Kung hindi “geeks” ang tawag, “nerds”, “weirdos”, “may sariling mundo”, atbp. Inaamin ko po, hindi po maganda sa pandinig ko ang mga nabanggit ko sa huling pangungusap bago ito. Nasanay na lamang po ako na tanggapin at gawing katatawanan ang mga bagay na yun.

Hinding-hindi ko rin malilimutan ang sinabi ng isang nakakatandang manggagawa nung nalaman niya na matalino ay isang kabataan. Ang sabi sa kanya, “ABove NORMAL ka pala – ABnormal.” Biglang tawa. Mabuti na lang ay magkabiruan ang dalawa.

Ngayon po ay sikat na sikat ang terminong “nosebleed” o nagdudugo ilong (dahil sa lalim ng English). Kaya minsan, hindi na ako makapagsalita ng English o kaya pagkatapos kong mag English ay binibiro ko na lang na dumugo din ang ilong ko! (Pero ang nakakatawa, ang nagpasikat na katagang “nosebleed”, na isang DJ, ay isang matalino [with honors daw] at magandang babae na napakagaling mag-English.) Sa simula ay nakakatawa, pero pag kalaunan, parang hindi na tama. Isa na itong uri ng anti-intellectualism na pinasikat ng isang intellectual. Hehehehehehe. Oo na. Paranoid na. Kaya dinaan ko na lang sa tawa.

Tungkol sa nasabi ni Kasamang Gio Paredes

2008-10-05T18:28:00.000-07:00

Ako ay sumasang-ayon sa isang post ni Gio Paredes patungkol sa pananagutan sa bawat sinulat o sinabi ng isang tao. Ang isang kaibigan kasi ng kaibigan nating kartunista na si Gio, na isang ding yatang kartunista, ay pinulaan ng matindi. Walang problema kung ganun. Sa mundo ng sining (art), isang magandang pangitain na ang iyong gawa ay pinupulaan. Kasi nga naman, ang hindi pagpansin sa isang likha ang pinakamasakit na gagawin mo sa lumikha nito. Ang hindi maganda sa tagapuna ay hindi ito nagpakilala. Ang balita ko, “anonymous” pa yata o “hindi kilala”. Ang ginawa ng tagapuna na iyon ay isang magandang halimbawa ng pag-iwas sa pananagutan sa mga salitang nabatid niya.

Isang rakista na manunulat sa isang Magasin ang nagsabi na kung may gusto kang sabihin, sabihin mo ito, at banggitin mo ang tunay na pangalan mo. Tama ang manunulat na yun. Hindi ito nalalayo sa mga taong magtetext at magbabanta ng kapwa, hindi siya magpapakilala. Ito ay pag-iwas sa pananagutan. Hindi lamang yun, tanda din iyon ng kaduwagan.

Hindi na uso ang Plaridel, Taga-ilog, Dolores manapat, atbp. Kung ikaw ay may magandang ginawa at gusto mong gumamit ng alias o maging “anonymous”, maganda yun. Tanda yun ng kababaang loob. Subalit, tulad nga ng sinabi ko kanina, kung ikaw ay magbabanta, mambabara, manlalait, mang-iinis AT hindi magpapakilala, hindi tama yun. Kung ikapahamak mo ang mga nasabi mo, ganun talaga. Ang pag-iwas sa pananagutan sa mga binitiwang salita sa pamamagitan ng palusot o pagsisinungaling ay tanda din ng pagiging TUNAY NA ISIP BATA (Paalala din po yan sa mga KABABAIHAN na naghahanap ng “tunay na mature na lalaki”). Maging responsable na lang tayo at huwag ng lumusot. Kung may hangarin man tayong maganda sa mga nasabi natin subalit hindi maganda ang naging kinalabasan, magpaumanhin AT magpaliwanag.

Ang akala ng nakararami ay kapag nalaman ko kung ano ang pangalan ng pumupuna sa akin ay magagalit ako. Sa katunayan, mas ginagalang ko ang mga taong sinasabi ang totoo at binabanggit pa niya ang tunay na pangalan.

Pero bakit ako naka-code name sa blogsite na ito? Simpleng lang: para may code name lang. Pero kung malaman man nila kung sino ang tao sa likod ng code name, walang problema.

ang pagpili...kahit sino ka pa...

2008-09-23T03:07:00.000-07:00

Nung ako ay isang lider kabataan sa isang simbahan, madalas na sinasabi sa akin na hindi nila naintindihan ang sinasabi ko dahil ito daw ay Ingles. Dahil siguro na madalas na paggamit ko (daw) ng Ingles, akala nila ay pati sa church sa probinsiya ay ganun din ako. Hindi ko sila masisisi kung ganun, dahil kahit madalas ay nabubulol ako, nag-i-Ingles ako. Subalit habang aking pinapakinggan ang isang kapwa lider kabataan, may napasin ako. Siya nga’y nag-Ta-Taglish, subalit ang mga salitang Ingles na binibigkas niya ay malalalim. Marahil siya ay pinipilit iabot ang mga kausap niya.

Sa 28 taong pananatili ko sa mundong ito, maraming pagkakataon na tinanong ko sarili ko kung bakit hirap akong makakuha ng kaibigan (o marahil ito ay pakiramdam ko lang…sana nga). May mga kilala akong tao na kahit hindi masyadong magsalita ay lalapitan ng tao. May kilala akong babaeng kabataan sa simbahan na aking dinadaluhan sa kasalukuyan. Kung titignan mo siya, hindi siya namamansin sa simbahan. Sa katanuyan nga, lagi ko siyang kinakamayan, lagi itong matipid. Subalit, magugulat ka kung paano humatak ng tao. Simula nung hindi na siya dumadalo ng gawaing pang-kabataan, pati ang mga kabataang sana ay makakatuwang sa gawain ay wala na rin. Marahil ang pagiging hindi namamansin ay ang imahe na kanya lamang pinapakita sa simbahan. Sa madaling salita, ito ang dahilan kung bakit lalo siyang pinapansin – dahil hindi siya namamansin. Marahil iba ang pakitungo niya sa paaralan at sa simbahan (minsan, may konting pagkakaiba ang pakikitungo ko sa mga kapatid simbahan at sa pakikitungo ko sa labas ng simbahan, pero hindi kasing iba ng itim sa puti). Pero isa ang sigurado ako: malakas ang hatak niya sa tao kahit siya ay hindi mamansin (nawa’y magamit niya ito sa kabutihan).

May mga nakapagsabi na kaya ako pa ang kailangan lumapit para lang makausap ko ang tao ay dahil mayabang daw ako. Bilang isang Baptist, kailangan ko itong tanggapin. Bakit? Dahil LAHAT ng tao ay may likas na kayabangan. Ang iba nga lang ay magaling magtago nito. Ang iba nga lang ay kayang dalhin. Ang iba naman ay may kakilala na magtatanggol sa kanila upang pangatuwiranan na hindi naman talaga siya mayabang…may tiwala lang sa sarili (minsan, naiisip kong sana may kaibigan akong ganun…hehehehe). Kaya nga ginawa ko ang aking makakaya para mabawasan ang…kayabangan…na meron ako. Subalit hindi dumami ang kaibigan ko.
May mga nakapagsabi naman na kaya ako hindi masyadong pinapansin ay dahil sa pagiging batang simbahan ko, ako daw ay walang malay sa mga bagay na labas sa simbahan. Sa madaling salita, ignorante daw ako at medaling mauto. Kaya nga ako ay naging isang mag-aaral sa Adamson, isang Pamantasang hindi Baptist. Bukod dito, nag-pasya akong manood ng TV, makinig sa radio, magbasa ng aklat, pahayagan, atbp., tumambay sa mga tambayang hindi ninyo aakalaing tatambay ako (naranasan ko ng tumambay sa may hagdan ng overpass…hehehehe…naranasan ko na ring makipagusap at makipagbiruan sa mga “gimikera” na naglipana sa mga…alam niyo na…). Kahit na delikado, ito ay para hindi ako masabihang “igno”. Subalit, hindi naman nadagdagan ang mga kaibigan. Katunayan nga, dahil sa mga natutunan ko, binansagan pa akong “weirdo”, “A.B.normal”, “batang mental” ng ibang tao sa loob ng institusyong dapat UNANG uunawa sa akin dahil dito ako halos lumaki at dito ako nagtapos ng elementary at high school (alam ninyo siguro ang tinutukoy ko). Ito pa ang naging dahilan para lalong mailang sa akin ang mga tao sa loobng nabanggit na institusyon.

Sinubukan ko ring maging formal ang kilos. May nakapag-sabi kasi na para daw akong bata kumilos at kengkoy daw ako. Ayaw daw ng mga kababaihan yun at hindi daw ako gagalangin sa mundo ng propesyonal kung ganun ako. Kaya nga pinag-aralan ko kung paano tumawa ng maayos, pumili ng maayos (at kung papalarin, mga medyo mahal na kasuotan) na damit, at paano dalhin ang isang uri ng damit sa isang uri ng okasyon. Ako ay madaldal na tao, dahil sa kagustuhang maging katanggap-tanggap at para madaling makipag-kaibigan, binawasan ko ito. Hindi nagbago ng turing ng mga tao sa paligid ko.

Sinubukan ko ding maging pala-kaibigan. Oo nga’t nagkaroon ako ng kaibigan. Nakipag-kaibigan ako sa iba’t ibang antas ng buhay, pinag-aralan, at pinanggalingan, subalit ang pagiging pala-kaibigan ang naging dahilan kung bakit binansagan ako ng iba bilang ‘chickboy’, ‘playboy na walang girlfriend’ (na hanggang ngayon ay naiinis ako sa katagang yun dahil sa pagiging makitid ng utak ng nagsabi nun), atbp.

Sa madaling salita, nakisama ako sa paraang kaya ko. Pinakinggan ang mga suggestions. Subalit, parang wala pa rin. Habang ginagawa ko ito, may mga napansin ako. May mga tao na kahit loko-loko, may lumalapit sa kanya. May mga taong alam sa kabilang ng talim ng dila nila sa pagmumura, ay nakuha pang may bumati, habang ikaw na maayos makitungo ay hindi ka man kibuin. May mga tao na kahit nakaupo, may taong lalapit at kakausap sa kanila, habang ikaw ay lumapit para lang kausapin ng tao, minsan ay hindi ka pa papasinin, sasabihin pa sa’yo na hindi ka n’ya narinig. May mga tao na kahit kompirmadong nambababae, mukha pa ring mabango sa madla. Sa katunayan nga, pinipilahan pa kapag nabalitaang wala na siyang katipan, habang masama ang tingin sa’yo dahil lamang may relasyon kang nauwi sa hiwalayan (naghiwalay naman kayo ng maayos na napag-usapan) na hindi mo pinaliwanag dahil lamang sa ikaw ay lalaki.

Dahil sa mga bagay na napansin ko, ito lang ang mga natutunan ko: ang tao ay pipiliin ka dahil pipiliin ka niya. Walang kinalaman ang ugali mo, ang bihis mo, ang pananalita mo, kaya ka pinili. Pinipili kang pansinin ng tao, dahil gusto nila. Walang labis, walang kulang. Madalas, dakilang palusot na lang ang dahil mayabang ka, baduy ka, hindi malawak ang kaalaman mo, para kang bata kumilos, atbp. Ayaw lang niya talaga sa’yo.

Huwag ninyo po sana isipan ng masama ang mga nasusulat na ito. Hindi rin po ibig sabihin na hindi ka dapat pumili ng tamang kasuotan, tamang pananalita, tamang pakikitungo, tamang pakikisama, atbp. Sa katunayan, ito ay makakabuti sa’yo. Ang sa akin lang ay ganito: sa huli, ang tao ay pipiliin ang gusto niyang maging kaibigan niya. Hindi ka niya pinili dahil sa…ayaw lang niya sa’yo…yun lang. At kahit para sa’yo ay handa kang maging tunay na kaibigan, pero dahil ayaw sa’yo ng tao, kailangan mo pa rin itong igalang.

Wala kang magagawa kung hindi ka piliin ng ibang tao. Ang tanging magagawa mo lang ay ang ipanalangin lang sila at ayusin ang sarili (hindi lamang dahil ito ang gusto ng Diyos) kung hindi para din sa ikakabuti mo. Kung sabagay, sa kanila din naman ang balik nito kung maling tao ang pinili nilang maging kaibigan.

Panimulang "post"

2008-09-15T18:09:00.000-07:00

Madalang akong magsulat sa wikang Filipino. Hindi po dahil ako’y may kaisipang kolonyal. Matatawa kayo pero ang isa sa dahilan ay dahil ang computer ko ay hindi marunong mag-edit ng wikang Filipino. Alam naman natin ang madalas na wika sa Microsoft Word ay wikang banyagang tulad ng Ingles. Sa mga mahilig gumamit ng MS Word, alam natin na kapag hindi kilala ng computer ang salita, ito’y ginuguhitan ng pula. Masakit sa mata ang kulay pula sa monitor. Hehehehehe. Ang babaw, ano?

Isa rin sa dahilan kung bakit ako’y ngayon lamang nakasulat sa wikang Filipino ay dahil simula nung nasa pamantasan ako, wikang Ingles kung ako’y sumulat. Malaking bagay din na isang guro sa kagawaran ng wikang Ingles ang nagbigay ng inspirasyon sa inyong lingkod upang sumulat ng journal. Isa rin pos a paraan ng ensayo ko ang pagsusulat sa wikang banyaga. Sa pamantasan na kung saan ako’y nag-aaral ng Master in Education, ang mga professor at mga kamagaral ko ay Ingles ang ginagamit sa loob ng silid aralan. Kaya pagpaumanhin ninyo po kung makadugong ilong man ang aking isang blog. Isa rin sa dahilan ay dahil may mga salita akong mas masakit pakinggan kung ito’y nasa wikang Filipino. Ako po’y mahina sa salitang kung tawagin ay “euphemism”, na isa sa katangian daw ng Pinoy (sabi daw ni Zaide o Agoncillo, hindi ko na matandaan). Muli, ito’y inyong unawain. Ang opisina na kung nagtatrabaho ako ay may kultura ng pagiging simple, kasama na dito ay hindi masyadong paggamit ng Ingles, liban kung kami ay may bisita. Kaya nga po kung tutuusin, mas mahaba ang oras na ginugugol ko sa wikang Tagalog kesa sa Ingles.

Meron nagsabi na subukan ko daw magsulat sa Filipino para daw lumawak daw ang mambabasa ko (kung may nagbabasa talaga….heheheheh). Tinanggap ko ang sinabi niya. Magandang ideya yun. Subalit hindi ko gagamitin ang blog site na iyun. Bakit? Ang blog site na yun ay ginawa ko para sa mga “ibang bagay”. Ang tanging magagawa ko lang ay gumawa ng bagong blogsite sa wikang Filipino. Ito na nga yun.

Sana po ay magustuhan ninyo ang mga nasusulat po dito. Pagpaumanhin ninyo po ang kawalang “kinis” ng mga nasusulat dito. Ang inyong lingkod ay hindi bihisa sa malikhaing pagsulat.

Muli, maraming salamat sa nagbabasa nito at....magbabasa pa lang…at hindi magbabasa…at ayaw magbasa (hehehehe).
Bilang paunang sulat…

Napapakinggan ko ang mga kaibigan nating pulitiko sa TV. Madalas, napapansin ko ang kanilang salita: Tagalog. Maganda kung ganun.

Pero ako’y napapaisip.

Nung nasa mababa hanggang sa mataas ng paaralan, marami akong naririnig na nagsasabi ng pag ikaw ay nagsalita ng wikang Ingles, MAYABANG KA! Hinding-hindi ko malilimutan ang isang tao na astang Robin Padilla nagsabi sa akin, “kaning lamig lang ang kinakain namin. Ingles na naman yan”. Ang nakakatawa, hindi siya ang kausap ko! Sa kanyang asta na ganun, makikita ang kanyang kahambugan, KAHIT SIYA AY HINDI NAG-I-INGLES.

Ano ang gusto kong tumbukin? Kaya ginagamit ang isang wika ay dahil para maiparating mo sa tao ang gusto mo na maintindihan nila. May kilala akong kabataang nagpilit mag-aral ng Bisaya para makapagusap sila ng kanyang matalik ng kaibigan ng mga lihim nila kahit kaharap ako, na hindi Bisaya. Hindi po ito magandang asal pag dating sa paggamit ng wika, ito ay kabastusan.

Balik sa pulitiko. Tagalog ang salita nila, pero lahat ba ito’y totoo? Minsan tuloy, nagsasalita ng Tagalog ang isang pulitiko para mukha silang masa, KAHIT HINDI. Pa-humble effect kumbaga. Kahit sa simbahan kung ikaw ay lider kabataan, para mukhang humble, Tagalog ang salita habang nagmemensahe o pag kausap ang kapwa. Pero pag nagkamali, hindi mo man lang makikitang inamin ito. Alam niyo siguro ang ibig kong sabihin.

Naniniwala ako na wala sa wikang binibigkas ang sukatan ng kayabangan o kababaan ng loob. Ang wika ay “amoral”, hindi ito masama, hindi ito mabuti. Ang nagpapasama ng wikang sinasambit ay yung ugali ng isang tao nung panahon na binigkas niya ito.

Tama sa isang pulitiko na magsalita ng wikang Pilipino para maipaliwanag niya sa nakakarami ang gusto niyang ipanukalang batas (kung Mambabatas). Subalit kung ang pulitiko’y ginagamit ang wikang ito para lamang makalusot o makabilog ng ulo, sinasalaula niya lang ang wikang ito.

Kung ang tao’y ginagamit ang wika ng masa para bolahin, bilugin, at gamitin ang ibang tao, huwag na lang siyang mag-Filipino (naks! Joke lang yun, pero may laman…hahahhahahaha)!

Tama na gumamit ng wika na kung saan mas maraming makakaintindi. Subalit, pakaisipin na hindi ito ang sukatan ng pagkatao. Ang Diyos ang tunay na nakakaalam ng puso at pagkatao mo, pala-Ingles ka man o pala-Tagalog.